Marzenie lorda Lancastera

William robił wrażenie swoim wyglądem. Miał dwadzieścia dziewięć lat, urodził się we wspaniałej posiadłości Cranford Park w hrabstwie Berkshire jako spadkobierca tytułu markiza. Prawie dziesięć lat temu przyjechał do Indii, żeby pracować dla Kompanii Wschodnioindyjskiej, ale potem zdecydował się działać na własny rachunek. Teraz wracał do Anglii, żeby uregulować kilka pilnych rodzinnych spraw. Kiedy panna Harris w końcu przybyła, nie tyle weszła, co zrobiła wejście. Zatrzymała się na chwilę w drzwiach, po czym wkroczyła na środek pokoju i rzuciła kapelusz na najbliższe krzesło. William stał do niej plecami. Wyczuł jej obecność, zanim padło jakiekolwiek słowo, czując dziwne ukłucie w karku. Odwrócił się powoli. Jej spokój miał w sobie siłę i było w niej coś fascynującego, co przykuło jego uwagę dzięki doskonałemu obrazowi, jaki tworzyła – jasna postać na tle półmroku za drzwiami. Jej niebywałą urodę zaskakująco podkreślała zmierzwiona fryzura, gdyż włosy wyplątane z warkocza opadały jej na ramiona złotawymi falami i okalały idealną twarz. Wpatrywał się w nią, uświadamiając sobie, że jest to ta sama młoda kobieta, którą widział na koniu i która wcześniej przykuła jego wzrok. Wpatrywał się w nią, a ona patrzyła na niego bez skrępowania. Zero pokory! (Fragment).