Kiss All The Time:

Harry Styles na swoim czwartym albumie wyraźnie odcina się od brzmienia Harry’s House, zanurzając się w synth‑popie, dance‑popie i elektronice inspirowanej berlińską sceną klubową. Już otwierający singiel „Aperture” zapowiada bardziej taneczną, pulsującą energię, która przewija się przez cały projekt. Krytycy podkreślają, że Styles brzmi tu pewniej i swobodniej, jak artysta, który wreszcie pozwala sobie na pełną wolność twórczą. Album jest spójny, pełen ciepłych syntezatorów, mocnych basów i subtelnych wokali. Według recenzji The Harvard Crimson, to dzieło „eksperymentalne, ale nigdy nieszczere”, w którym Styles celuje wysoko i osiąga spójny efekt, odważnie odchodząc od wcześniejszych schematów. Nie wszyscy krytycy są jednak zachwyceni. Pitchfork ocenia album jako zbyt zachowawczy i „zbyt grzeczny”, wskazując, że mimo nowych inspiracji brakuje mu wyrazistej tożsamości i mocnych momentów, które naprawdę zapadają w pamięć. Z kolei Rolling Stone UK chwali projekt za eklektyzm i radość, która przebija przez taneczne aranżacje - to Styles, który bawi się muzyką i pozwala sobie na większą odwagę niż kiedykolwiek wcześniej.