Ciemności rzecz jasna nie da się wyjaśnić

W życiu wszystko się powtarza i wszystko jest debiutem, ale żeby w takim wieku rozpoczynać karierę poetycką, tego najstarsi ludzie nie pamiętają. Chociaż pomysł, by zostać cenionym przez świat poetą jest stary jak świat i zaświtał mi w głowie jakieś pół wieku temu. Jednak pisanie wierszy na marginesie prozy życia nie układało się. Poezja jest wymagająca i chce, aby dla niej dać z siebie co najmniej wszystko. Nawet niepoważne, śmieszne wierszyki wymagają poważnego podejścia i nie da się z tego wykpić drogą na skróty. Aż przyszedł czas, że osiągnąłem taki wiek, że miałem nagle mnóstwo czasu, choć pozostało go już niewiele. I wtedy najlepiej się pisze wiersze i wiersze wtedy są najlepsze. Jako poeta jestem chyba trochę spóźniony, ale mówiąc słowami mojego literackiego przyjaciela, pierwszego prokurenta wielkiego banku Józefa K., MOŻE I SIĘ SPÓŹNIŁEM, ALE TERAZ OTO JESTEM. [nota od autora]