Wczoraj byłaś zła na zielono

Widziałam rozdania NIKE i widziałam Panią Kącką odbierającą nagrodę - z córką obok, notabene bardzo sympatyczną osobą, otwartą (widać po twarzy) i radosną. I jak widziałam za co owa nagroda, to sięgnęłam i po Masłowską (bo ta się pokazuje ciągle i staje obok siwych spracowanych warsztatowo literatów) i po panią Kącką, żeby poznać i książki i style pisania i zobaczyć - naocznie, acz ksiązkowo - w czym się kryje ten magnes Nike. • I tak - Masłowska - przerost patologii i degregolandii i beznadziei, z którą nie robi się nic - takie są jej opowiadania nominowane do nagrody • a ZIELONA MAMA? • ZIELONA MAMA (ZŁA) jest na początku ciekawa, bo bezradna ona i ona w niej, ale z każdą kolejną stroną jest ciągle to samo. do tego chaos, porady ciążowe i bycie mamą dla dziecka. ale czy to porywa? • dla mnie - przerost nad formą. wystarczy być lub usłyszeć jeden wywiad z autorką i od razu mamy obraz całości. każdy wywiad jest do siebie podobny, każde zdanie przetwarzane i wiadomo w czym rzecz. Pani Kącką super się słucha (za 1 razem i koniec), bo to piekielnie inteligentna persona o przebogatym słownictwie. Ale czytanie Zielonej Mamy to ... nie dla mnie te achy i ochy

Eliza Kącka w swojej książce Wczoraj byłaś zła na zielono prezentuje wnikliwy i emocjonalnie głęboki portret młodej kobiety, której wewnętrzne rozdarcia ukazane są z niezwykłą delikatnością i szczerością. Autorka zręcznie balansuje między poetycką symboliką a realistycznym obrazem codzienności, co nadaje utworowi uniwersalny wymiar. Narracja pełna jest subtelnych niuansów, które skłaniają czytelnika do refleksji nad własnymi emocjami i relacjami. Kącka używa prostego, lecz zarazem wyrazistego języka, co czyni tekst zarówno przystępnym, jak i głęboko poruszającym. Warto zauważyć, że książka nie tylko opowiada historię, ale także prowokuje do zadumy nad tym, jak kolor i emocje mogą wyrażać nasze ukryte uczucia. Całość stanowi ważny głos w literaturze młodzieżowej, łącząc estetykę z głębią psychologiczną.