Książka ta to pierwsza składowa dwutomowej pracy „Modele (systemy) kulturowo-cywilizacyjne”. Niniejsza księga zawiera typologizację ośmiu rodzajów społeczeństw powstałej na zasadzie łączenia założeń dedukcyjnych oraz analizy naukowego i filozoficznego dyskursów o kulturach i cywilizacjach. Autorzy odnoszą się do dokonań w tym zakresie takich badaczy, jak: A. Toynbee, O. Spengler, F. Koneczny, K. Jaspers, J. Kossecki, S. Hantington, niemniej nie przyjmują ich toku rozumowania, jakoby systemy/modele kulturowo-cywilizacyjne były swego rodzaju organicznymi czy metafizycznymi bytami, a zakładają, iż nie może być innego informacyjnego podmiotu, jak uspołeczniona jednostka ludzka. Z tego ostatniego powodu, na skutek wewnątrzpopulacyjnych relacji interpersonalnych, dochodzi do kreacji zasadniczo odmiennych sposobów organizacji społeczeństw. Za model kulturowo-cywilizacyjny autorzy przyjęli swego rodzaju czysty wzorzec takiej organizacji, zaś terminem system określają już kulturowo-cywilizacyjną aksjologię, którą posługuje się konkretna istniejąca w czasie i przestrzeni populacja funkcjonująca w ramach określonego porządku społecznego. Autorzy wyróżnili osiem modeli kulturowo-cywilizacyjnych, dzieląc je na trzy grupy: naturalistyczne (turanizm, trybalizm), instytucjonalne (korporacjonizm, etatyzm, teokracja, ideokracja) oraz indywidualistyczne (konsumpcjonizm, obywatelizm). Praca zawiera konceptualno-aksjologiczną analizę o zdecydowanie interdyscyplinarnym, funkcjonalno-pragmatycznym charakterze. Jej metodologia oparta jest na koncepcji relacjonistycznej, aksjologizmie, antropocentryzmie, nomotetyzmie, dedukcjonizmie i teleologizmie. Księga stanowi metodologiczną aparaturę do typologizacji konkretnych systemów kulturowo-cywilizacyjnych pod względem aksjologicznym.[Od wydawcy].
