Tam na niebie są rzeki

Ta sama kropla deszczu, która w Niniwie spadła na głowę asyryjskiego króla Aszurbanipala po wiekach powraca w postaci płatka śniegu by dotknąć czoła noworodka z londyńskich slamsów - Artura, króla ścieków i kanalarzy. Dotknie też i spragnionych warg jezydki Narin, uciekającej przed oprawcami z ISIS w 2014 roku i zwilży cztery lata później wargi Zaleekah zamieszkującej na barce zacumowanej przy brzegu Tamizy. Ta jedna kropla życiodajnej wody łączy wielowątkową narrację tej niezwykłej pełnej czułości, ale i też okrucieństwa opowieści autorstwa tureckiej pisarki Elif Shafak. • Istnieje teoria mówiąca o pamięci wody. Woda w tej powieści jest nośnikiem tragicznych historii zapisanych od czasów biblijnego potopu w genach ludów zamieszkujących Mezopotamię. Ta pamięć oddziałuje i na nasze czasy współczesne, na historie oraz losy poszczególnych rodzin i ich członków. • Do opowieści Elif Shafak trzeba mieć dużo cierpliwości i zaufania. Uwierzyć, że rozwlekłe opisy, budowane tło historyczno-kulturowe, naukowe dywagacje, że wszystko to ma konkretny cel i zadanie. Cała wielowątkowa akcja jak poszczególne cieki wodne prowadzi do jednej rzeki, która im bliżej końca powieści zamienia się w rwący strumień sensacyjnej fabuły. • Dlatego warto... Choć ze łzą w oku... Koniecznie!

Po raz kolejny oczarowało mnie literackie pióro Elif Shafak. „Tam na niebie są rzeki” to porywająca, utkana z literackiego kunsztu opowieść, która splata losy trzech postaci z różnych epok wokół wspólnego mianownika – motywu wody oraz starożytnego eposu. Autorka z niezwykłą wrażliwością łączy historyczną epickość z palącymi problemami współczesności, takimi jak katastrofa klimatyczna czy wykorzenienie kulturowe. W efekcie powstaje głęboka, uniwersalna baśń o pamięci, stracie i niewidzialnych więziach, które od wieków łączą ludzkie losy.