Cudowna łyżeczka Biety

„Cudowna łyżeczka Biety” Cezarego Harasimowicza opowiada o niezwykłych losach Elżbiety Ficowskiej. Bieta jest dzieckiem uratowanym z warszawskiego getta podczas II wojny światowej. Została z niego wywieziona w drewnianej skrzynce, a razem z nią znalazła się niewielka srebrna łyżeczka. Była to pamiątka przekazana jej przez matkę i symbol więzi z rodziną, którą dziewczynka musiała opuścić. To właśnie tytułowa łyżeczka jest w tej powieści narratorką i opowiada nam o losach swojej właścicielki z własnej perspektywy i zasłyszanych wielu różnych rozmów. Wraz z nią towarzyszymy Biecie w dorastaniu, dojrzewaniu, zawiązywaniu nowych przyjaźni, relacji damsko-męskich. Następnie wkraczamy wraz z nią w trudną dorosłość, docierając do czasów nam obecnych. • Historia Elżbiety Ficowskiej chwyta za serce. Ale opowieść o niej zaprezentowana dzieciom, która wyszła spod pióra pana Cezarego chwyta za serce w dwójnasób. Została napisana w sposób bardzo poetycki, aczkolwiek przystępny. Porusza, ale nie przytłacza. Jest przepełniona ciepłem, wrażliwością, czułością mimo tego, że przekazuje młodym czytelnikom historię związaną z najczarniejszym fragmentem naszej historii – Holokaustem. Nikt nie opowiedziałby tej historii piękniej, niż Cezary Harasimowicz. Urzeczona niezwykle polecam serdecznie lekturę.