„Cudowna łyżeczka Biety” Cezarego Harasimowicza opowiada o niezwykłych losach Elżbiety Ficowskiej. Bieta jest dzieckiem uratowanym z warszawskiego getta podczas II wojny światowej. Została z niego wywieziona w drewnianej skrzynce, a razem z nią znalazła się niewielka srebrna łyżeczka. Była to pamiątka przekazana jej przez matkę i symbol więzi z rodziną, którą dziewczynka musiała opuścić. To właśnie tytułowa łyżeczka jest w tej powieści narratorką i opowiada nam o losach swojej właścicielki z własnej perspektywy i zasłyszanych wielu różnych rozmów. Wraz z nią towarzyszymy Biecie w dorastaniu, dojrzewaniu, zawiązywaniu nowych przyjaźni, relacji damsko-męskich. Następnie wkraczamy wraz z nią w trudną dorosłość, docierając do czasów nam obecnych. • Historia Elżbiety Ficowskiej chwyta za serce. Ale opowieść o niej zaprezentowana dzieciom, która wyszła spod pióra pana Cezarego chwyta za serce w dwójnasób. Została napisana w sposób bardzo poetycki, aczkolwiek przystępny. Porusza, ale nie przytłacza. Jest przepełniona ciepłem, wrażliwością, czułością mimo tego, że przekazuje młodym czytelnikom historię związaną z najczarniejszym fragmentem naszej historii – Holokaustem. Nikt nie opowiedziałby tej historii piękniej, niż Cezary Harasimowicz. Urzeczona niezwykle polecam serdecznie lekturę.

Książka Rafała A. Ziemkiewicza to publicystyczna próba odbrązowienia postaci Józefa Piłsudskiego oraz krytyczna analiza kultu, jaki wokół niego narósł. Autor nie skupia się wyłącznie na biografii Marszałka, ale na tym, jak jego legenda wpłynęła na polską mentalność i politykę: Książka jest napisana dynamicznym i wciągającym językiem. Publikacja zmusza do wyjścia poza schematy szkolnej edukacji i zadania niewygodnych pytań o historię. Autor stawia na pierwszy plan obronę polskiego republikanizmu prze­ciws­tawi­oneg­o kultowi wodzostwa. Głównie to skłoniło mnie do sięgnięcia po tę książkę i nie żałuję poświęconego na nią czasu. Nie mniej jednak dominuje bardzo jednostronna narracja, podporządkowana z góry przyjętej tezie krytycznej. Miejscami brakuje chłodnego, naukowego podejścia, a dominuje ostry, emocjonalny ton komentatora.

Ciekawa historia, chociaż po opiniach spodziewałam się czegoś lepszego. Wątek paranormalny średnio przypadł mi do gustu. Myślałam również, że zakończenie będzie jakoś bardziej szokujące niż było faktycznie.

Miałam duży problem z oceną tej książki. Szukałam czegoś szokującego, odpychającego i brutalnego, co znalazłam czytając tą pozycję. Z drugiej strony uważam, że fabuła jest po prostu słaba. Możliwe że nie potrafię docenić sztuki i przekazu, jaki ta książka za sobą niesie, ale jeśli szukacie czegoś naprawdę perwersyjnego, to śmiało czytajcie.

Bardzo słaba, ale to bardzo. Takich głupot dawno nie czytałem