Przepiękna, wzruszająca powieść!

Welewetka. Jak znikają Kaszuby • Autor: Stasia Budzisz • Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) • Bardzo ciekawy reportaż o Kaszubach — temacie, który szczerze mówiąc, nigdy szczególnie mnie nie pociągał. Książka jednak wyraźnie zmienia tę perspektywę. Stasia Budzisz pokazuje ten region w sposób żywy, pełen emocji i autentycznego zaangażowania, dzięki czemu trudno pozostać wobec tej opowieści obojętnym. • Już sam początek jest intrygujący — pierwszy rozdział, który teoretycznie powinien wprowadzać czytelnika w temat, otwiera scena pogrzebu. To odwrócenie porządku wydaje się celowe i dobrze oddaje charakter całej książki: opowieści o przemijaniu, zaniku i stopniowym rozpadzie pewnej tożsamości. Dopiero później autorka prowadzi nas przez codzienność — życie, tradycję, mowę i kulturę kaszubskiej społeczności, ukazując je w sposób wielowymiarowy, bez uproszczeń. • Reportaż jest niezmiernie ciekawy także dlatego, że nie ogranicza się do suchego opisu faktów. To raczej próba uchwycenia procesu — tego, jak kultura stopniowo zanika, jak zmienia się sposób myślenia kolejnych pokoleń i jak trudne jest zachowanie własnej odrębności w zmieniającej się rzeczywistości. W tym sensie książka ma wyraźny wymiar refleksyjny, momentami wręcz melancholijny. • Mimo że nie ze wszystkimi tezami autorki się zgadzam, nie odbiera to wartości całej publikacji. Wręcz przeciwnie — skłania do własnych przemyśleń i konfrontowania jej spojrzenia z własnym. To jedna z tych książek, które niekoniecznie mają przekonać, ale zdecydowanie potrafią zainteresować i zaangażować. • Zdecydowanie polecam — nawet osobom, które, tak jak ja, początkowo nie czują większego związku z poruszanym tematem. • 📖 19:46 · 13.04.2026 · 37/2026 · (P)

Książka nieoczywista. Jedna historia opowiedziana z perspektywy 4 kobiet. Zaskakujący finał. Warto przeczytać do końca. • "Żyj sobie, jak chcesz, tylko pozwól mi żyć po swojemu. • Nie łam mnie, nie odbieraj słów. • Nie przychodź do mnie ze swoim złem."

Przez miesiąc była ulubioną książką synka

Warto! Bez pedagogiki, moralizatorstwa, rozdętej narracji. Tchnące autentyzmem zanurzenie się w absurdzie wojennej rzeczywistości w lustrze nastoletnich umysłów z ich pozbawioną cenzury, bystrą i pelną trzeźwego humoru obserwacją. Słowem jakaś gruzińska wioska gdzieś niedaleko Abchazji lub Osetii, a w niej między liniami militarnej kontroli tylko kobiety, starcy, dzieci i nastolatki.