Każdy, absolutnie każdy powinien przeczytać tę pozycję, mówiącą o rzezi wołyńskiej przedstawionej chyba bardziej obiektywnie niż kiedykolwiek wcześniej, z uwzględnieniem pamięci każdej ze stron, pokazującej straszliwe losy pojedynczych rodzin, córek i synów, malutkich dzieci i dorosłych dziś ludzi, potomków uczestników tamtych strasznych wydarzeń. Obok okrucieństwa oprawców, pokazuje dobroć, empatię i bohaterstwo tych, którzy pomagali i ratowali, narażając życie własne i swoich rodzin. Jak trudna jest historia sąsiadów Polaków i Ukraińców, jak nadal nied­opow­iedz­iana­ i niewybaczona. Czy można iść spokojnie dalej i patrzeć w przyszłość po tym potwornym doświadczeniu w obliczu obecnej napaści Rosji na Ukrainę?

Rewelacja. Język, narracja, nienachalna autobiografia i rola historii kraju, Europy i świata w naszym życiu. Spojrzenie Francuzki na przemiany w Europie środkowo-wschodniej końca XX wieku. Koniecznie!

„Świtezianka” Adama Mickiewicza to ballada opowiadająca o strzelcu, który spotyka nad jeziorem tajemniczą dziewczynę. Chłopak obiecuje jej wierność, ale nie potrafi dotrzymać danego słowa. • Z czasem okazuje się, że dziewczyna nie jest zwykłym człowiekiem, lecz nimfą wodną związaną z jeziorem Świteź. Sprawdza ona uczciwość strzelca i obserwuje jego zachowanie. Gdy chłopak ją zdradza, ponosi karę za swoje czyny. • Akcja ballady rozgrywa się głównie nocą, nad jeziorem, co nadaje historii tajemniczy nastrój. Miejsce to wydaje się spokojne, ale jednocześnie niebezpieczne, co ma duże znaczenie dla całej opowieści. • W utworze pojawiają się elementy magii, które sprawiają, że historia jest ciekawsza. Dzięki nim ballada różni się od zwykłych opowiadań i bardziej zapada w pamięć. • Czytało mi się tę balladę bardzo ciekawie. Historia nad jeziorem była interesująca, a bohaterowie zachowywali się w różnych sytuacjach w ciekawy sposób. • Uważam, że „Świtezianka” jest interesującą lekturą szkolną. Historia jest krótka, ale zapada w pamięć i dobrze pokazuje wydarzenia oraz postacie.

Niestety, ale książka mnie rozczarowała. Spodziewałam się poznać biografię Edith Piaf tym bardziej, że to autobiografia. Po przeczytaniu tej książki nadal nie znam biografii Edith Piaf. Książkę nazwalabym raczej zbiorem fragmentów wywiadów z artystką, aniżeli autobiografią. Artystka na co zwrócono w tej książce wiele faktów ze swojego życia ukrywała, inne zmieniała w zależności od sytuacji.

Interesująca powieść.