Bardzo piękna i wzruszająca powieść o rodzinie amerykańskiej żołnierki Jolen, która wyjechała na misję do Iraku jako dowódca załogi i pilotka helikoptera zostawiając w domu dwie córki (12- letnia nastolatkę Betsi i 4-letnią Lulu) oraz męża Michaela (adwokata), z którym małżeństwo w ostatnim czasie znalazło się w kryzysie. Po wyjeździe Jolen do Iraku jej mąż musi zaopiekować się córkami, choć do tej pory to na Jolen (żonie) spoczywała opieka i prowadzenie domu. Michael przy pomocy matki sprawdza się w roli ojca i opiekuna dla córek. W Iraku, Jolen bardzo tęskni za córkami oraz za mężem, mimo kryzysu który pojawił się w ich związu. Po kilku miesiącach na wojnie , helikopter pilotowany przez Jolen zostaje zestrzelony, w wyniku czego ginie członek jej załogi Smithy-20 letni strzelec, krytycznie ranna zostaje jej wierna przyjaciółka, druga pilotka Tami, która też umiera. Jolen traci nogę , wraca do domu okaleczona nie tylko fizycznie ale psychicznie po przeżyciach na wojnie w Iraku. Jolen nie może odnaleźć sie w domu, jest w potwornym stresie, które wywołały przeżycia wojenne. Przy ogromnym wsparciu męża i teściowej , okazanej jej miłości powoli wraca do życia, które zostawiła przed wojną. • Przepłakałam pół książki, ponieważ jest tak bardzo wzruszająca.

Mam ambiwalentne uczucia, z jednej strony książka mi się podobała relacje babci i wnuczki, które prawie się nie znały i nagle się spotykają w Kairze, gdy babcia ma 80 lat. Z drugiej strony tempo akcji, jest nijakie, bardzo się wlecze, brakuje tempa i jakiś fajnych zdarzeń podkreślających zażyłość obu Pań.

Książka przez którą przepłynęłam z uśmiechem na ustach mimo, że nie jest to opowieść w typie komedii. Ogromna przyjemność obcowania z takim językiem i prowadzeniem opowieści.

Książka mimo iż napisana kilkadziesiąt lat temu zaskakująco aktualna.

Książka trudna do przeczytania z jednym "podjściem" ze względu na ilość przekazywanych informacji. Nie dałam rady jej przeczytać do końca. Jednocześnie jest to pozycja do której wrócę aby poznać kolejne mity/opowieści.