Bardzo dobry thriller psychologiczny. • Ukazuje pułapki ludzkiej pamięci oraz naszą podatność na sugestie i manipulacje. Przedstawia także wpływ traumatycznego dzieciństwa na dalsze życie. • Fabuła książki zaczyna się bardzo powoli, ślamazarnie, i raczej przez całą powieść nie za bardzo przyśpiesza, co jest wielkim atutem. Powoli autorka dorzuca garstkę informacji, która pozwala snuć fantazję, że wiemy jaka jest prawda i kto jest zabójcą kobiet, ale nic bardziej mylnego. • Książka bardzo ciekawa, chociaż temat ciężki. Walka samemu ze sobą, po tragedi która trwała od zawsze. Czy leki pomagają, czy wręcz przeciwnie? Czy można ufać policji ,lekarzom ,sobie ? Odpowiedź znajdziecie w książce, którą dobrze i szybko się czyta. Polecam.

"Leo" to już siódmy i ostatni tom cyklu "Bezlitosna siła" kończący historię chłopaków z Panta Rhei. • Tym razem mamy tutaj Leona i Kasię którzy mimo iż poznali się dawno temu dopiero teraz zapałali do siebie uczuciem. • Książka klimatem nie odbiega od poprzednich tomów serii, więc wiedziałam czego mogę się spodziewać. Całość satysfakcjonująca, historia z gatunku tych lekkich i na swój sposób przewidywalnych. Lubię ten klimat. • Pióro autorki jest niezwykle lekkie i przyjemne, przez co książkę czyta się dosłownie w mgnieniu oka. Autorka nie zagłębia się w niepotrzebne opisy, mamy tu zdecydowanie same konkrety, przez co czytelnik napewno nie będzie się nudził. • Autorka oczywiście poraz kolejny pokazała siłę przyjaźni, jaką otaczają się członkowie Panta Rhei oraz Fundacji Demi Help, co bardzo mi się podobało. Świetnie spędziłam czas z tą książką i bardzo żałuję, że to już koniec perypetii bohaterów ten serii, którzy mają szczególne miejsce w moim sercu! Polecam! • Są takie książki, serie, z którymi absolutnie nie chcemy się rozstawać. • Zapewniam was, że ja mam tak z BEZLITOSNĄ SIŁĄ.

Ciekawa opowieść o porwaniu samolotu, równolegle w tle zaskakujące samobójstwo. • Dobrze mi się czytało, bo książka od początku trzyma w napięciu, a akcja cały czas się rozwija. Ciekawa i zaskakująca fabuła, wciągająca i emocjonująca. Zawiera kilka dość brutalnych scen. Ponoć jest tu sporo "lotniczych" niedociągnięć, ale mnie to nie przeszkadzało - jestem w tych sprawach zuepełnym laikiem. • Rozdziały jak to zwykle w książkach napisanych przez Mroza, kończą się w taki sposób by człowiek czytał i czytał bez końca. • Mnie książka wciągnęła od pierwszych stron.

Lekka książka o zagmatwanej miłości dwojga ludzi, którzy są blisko siebie a mimo wszystko bardzo daleko. • Napisana prostym i lekkim językiem, czyta się szybko i przyjemnie.

Książka „Krew z krwi” porusza bardzo trudny temat, śmiertelnie chorego dziecka które potencjalnie można wyleczyć, jednak lekarstwo jest nieludzko drogie. • Ta pozycja bardzo mnie rozczarowała. • Przede wszystkim po kryminale spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Owszem, w książce poruszany jest bardzo ważny temat, ale gdybym chciała poczytać o walce rodzica z chorobą dziecka, to poszukałabym książek o tej tematyce, podczas gdy z opisu książki wynikało coś zupełnie innego. Tutaj przez 90% książki czytamy wywody ojca o chorobie jego syna Leosia. Autor skupia się głównie na rodzinnej tragedii wplata w to • morderstwa kilku osób jednakże nie rozpisuje się na temat tych morderstw. • Minus też jest taki że momentami zdania składane są tak jakbym czytała opowiadanie z gimnazjum. No i te powtórzenia które doprowadzały mnie do szału. Zakończenie zaskakujące i na pewno nieprzewidywalne. Dlatego czytelniku- jeśli spodziewasz się typowego kryminału P. Piotrowskiego to muszę cię rozczarować.