Książka w zasadzie zawiera wszystko czego wymaga się od thrillera. Dobrze się czyta, jest zagadka do rozwiązania, podejrzani sąsiedzi, kilka zwrotów akcji. • Jednak dla mnie książka była przewidywalna, choć porusza ważny problem nawiązujący do sprawy Dominique'a Palicot. Przedstawiony zostaje szczególna wersja ekshibicjonizmu, a mianowicie kandaulezizm, w wersji skrajnej. Nazwa pochodzi od antycznego króla Lidii Kandaulesa z VII w. p.n.e. czerpał on przyjemność z oglądania przez innych swojej pięknej żony. Współcześnie Internet umożliwia skojarzenie tej parafilii wraz wojeryzmem. Autorka zwróciła uwagę na losy nieświadomych ofiar. Jednak obok dobrego zamysłu główna postać jakaś taka papierowa, detektyw-amator, trochę wszechwiedząca, niezasadnie wścibska, impulsywna i mało rozsądna. Dużo większym rozsądkiem i odpowiedzialnością wykazuje się jej syn, dla którego Greta nie ma czasu, bo ugania się za wyimaginowanym przestępcą, ale jak zawsze pod latarnią najciemniej. • Ale przeczytać można.

Ciekawy zbiór wywiadów z polskimi reportażystami, których głównym zainteresowaniem jest Wschód. Wschód, który z jednej strony fascynuje, a zarazem przeraża. Wielu rozmówców zwraca uwagę na fakt, że w naszym spojrzeniu na Wschód i na ludność tam zamieszkałą, patrzymy poprzez stereotypy. w rozmowach przedstawione zostały odległe ludy zamieszkujące syberyjską tajgę, a także dalekie przestrzenie wschodnich rejonów Rosji. • Ciekawe ujęcie, tym bardziej, że wywiady zostały przeprowadzone przed 2014 rokiem. Dziś te odległe tereny stały się jeszcze bardziej odległe i tak dziwne jak dawne Baśnie ludów ZSRR. • Polecam

Wydawnictwo Czarne przyzwyczaiło już czytelników, że pozycje wydawane w serii reporterskiej są co najmniej godne uwagi. Tym razem trafiłem na znakomitą pozycję. Autor przedstawia swoje podróże po Kazachstanie, sięgając także do wydarzeń z historii. No bo żeby zrozumieć teraźniejszość trzeba, choć pobieżnie znać historię. Zapoznaje czytelnika z mieszanką językową i kulturową Kazachstanu. Przywołuje także biogramy osób, które zostały zesłane do Kazachstanu najpierw przez opresyjne państwo carów, a następnie system sowiecki. Bogate w złoża surowców ziemie były wręcz w niewyobrażalny sposób eksploatowane, podobnie jak czyniły to państwa kolonialne w Europie w swoich zamorskich posiadłościach. • W książce mamy sporą poloników, jakże by inaczej skoro zsyłanie do Kazachstanu było Syberii ulubionym miejscem przesiedleń Polaków. Dramatyczne losy przedstawiające losy budowy osad wokół wykopanych w stepie studni lub miejsc, w którym wyrzucono przesiedleńców, którzy studnie wykopać musieli sobie sami, podobnie jak ziemianki. • Ciekawostką wyczytaną w książce była informacja o tym, jak Kazach potrzebuje pieniędzy, robi imprezę, na którą zaprasza wszystkich, a każdy przybysz przynosi w kopercie określoną kwotę. Gospodarz, skrzętnie zapisuje, ile od kogo dostał, aby wiedzieć, ile ma zwrócić, kiedy imprezę będzie organizował donator, czyli swoista kasa zapomogowo pożyczkowa. • Bardzo polecam, książka ciekawie napisana i wzbogacona zdjęciami.

Dla mnie rewelacyjny thriller, swoisty rollercoaster. Początek jakieś tam ględzenie ni to wspominki, ni to zapowiedź tego, co będzie się działo. Znalezione zwłoki niedające się rozpoznać. Jednak jak na typowej kolejce górskiej, akcja stopniowo nabiera rozpędu, a dodatkową atrakcją są szybkie zmiany sytuacji, w jakiej znajdują się główni bohaterowie książki tytułowy Pielgrzym i Saracen. Czytając książkę miałem gdzieś z tyłu głowy równie genialną pozycję Blackout — Marca Elsberga, której scenariusz w pewny stopniu przerobiła Hiszpania i Portugalia, ale oby scenariusz opisany w Pielgrzymie nie ziścił się nigdy. Choć wiadomo nie od dziś, że najbardziej realnymi książkami są zarówno kryminały, jak i literatura SF. Dodatkowym walorem Pielgrzyma jest też duża dawka informacji m.in. o Arabii Saudyjskiej, jak i wszelkiego rodzaju powiązań siatki wywiadowczej całego świata. • Teraz mogę czekać na film zrealizowany na podstawie, niemal gotowego scenariusz i tylko szkoda, że nie zagra w nim Bruce Welles.

To moja kolejna książka tej autorki i muszę napisać, że stopniowo uzależniam się od jej twórczości. Autorka świetnie kreśli minibiografie swoich bohaterów, których przedstawiając, zbiera ich na koniec w jednym miejscu. Przedstawia nam młodych dążących do celu. Niestety sukces jest okupiony stratami, najczęściej w życiu osobistym. Mimo że żadną z przedstawionych postaci raczej trudno polubić, to przedstawiony obraz trzy­dzie­stol­atkó­w robi wrażenie i skłania do refleksji. Napisana pięknym językiem, nieowijająca niczego w bawełnę powieść czy może zbiór wzajemnie ze sobą splecionych opowiadań, warta jest przeczytania. Polecam