Pozycja szumnie chwalona, jednak równie rozczarowująca. Sam temat śmierci bliskich, tak często poruszany w literaturze, tutaj wydaje się dziwnie spłaszczony i strywializowany, mimo obdarzenia głównego bohatera dużą, być może zbyt dużą, dozą dojrzałości emocjonalnej, która czasami wydaje się jakby doklejona do jego osobowości. Książka napisana jest w taki sposób jakby była zaledwie pomysłem, zarysem, większej historii, wydaje się bardziej brudnopisem niż faktyczną historią.

Sądziłam, że to 'Bolko Mały' jest najlepszą historyczną powieścią Grażyny Bąkiewicz, ale 'Mówcie mi Bezprym' absolutnie zmiata jakąkolwiek konkurencję. To naprawdę wciągająca książka, gdzie autorka genialnie lawiruje pomiędzy historią a wątkami fikcyjnymi, łącząc wszystkie te aspekty tak zręcznie, że żadne wątki nie wydają się przesadzone, a wręcz płynnie poprowadzone. Naprawdę utożsamiamy się z Bezprymem, kibicujemy mu i żałujemy go, pomimo tego, iż wiemy jak ta cała historia się skończy. Wszystkie postacie są świetnie rozpisane i niesamowicie wiarygodne, czytelnik czytając o przebywaniu w gnieźnieńskim grodzie naprawdę czuje jakby tam był, cieszy się i martwi razem z głównym bohaterem. Chciałoby się obejrzeć wierną tego ekranizację, która trzymałaby w napięciu do samego końca.

Jak na pozycję społeczno - obyczajowo - opiniotwórczą z przełomu XIX i XX wieku 'Heretycy' ujmują świeżością i aktualnością. Czytanie rozważań Chestertona tak podstępnie poszerza horyzonty i rozbudza kreatywność, że poruszając jakąkolwiek kwestię, czytelnik jest przekonany, że wyczerpał on dany temat wzdłuż i wszerz, takiej wagi i jakości są jego merytoryczne uwagi. Czytanie ponad sto lat temu elaboratów - pojedynków Chestertona z innymi osobistościami na łamach gazet to musiałaby być naprawdę wielka frajda i uczta słowna. Na szczęście można to przynajmniej po części odtworzyć i podziwiać w 'Heretykach'.

Nie wiem jak to się stało, ale tytułowy Korniszonek pierwszej i drugiej części cyklu to naprawdę dwóch różnych Ogórskich, przy czym paradoksalnie ten pierwszy, przecież kapkę starszy, jest o wiele bardziej rezolutny, wygadany, sprytniejszy i w ogóle łapiący życie za rogi bez zbędnych wstępów. Jego wewnętrzne dialogi, dylematy i sposoby rozwiązywania dziecięcych problemów bawią do łez i przypominają o własnym dzieciństwie razem z jego bezkresną wyobraźnią - znajdą tutaj coś dla siebie zarówno dzieci, jak i ich rodzice.

Niezwykle błyskotliwe rozważania teologiczne księdza Tadeusza Dajczera podzielone na trzy części: 1. Cnota wiary, 2. Dynamizm wiary, 3. Aktualizowanie się wiary. Właściwie bez zbędnych wstępów i wprowadzeń autor przechodzi do sedna i niezwłocznie analizuje wszelakie aspekty wiary i religijności, odnosząc się często do żywotów świętych Maksymiliana Marii Kolbego i Teresy z Lisieux, ukazując wcale nie tak popularne, ale ogromnie interesujące fragmenty ich ziemskich perypetii, dylematów i problemów dnia codziennego. Wszystko to, głęboko analizując wiarę. Podczas lektury czytelnik może odnieść wrażenie, że wszystko do tej pory robił źle: nie tak się modlił, nie tak prosił, nie tak dziękował, nie tak wielbił, nie tak wierzył. Mimo to, rozważania wiele rzeczy wyjaśniają i starają się wprowadzić błądzącego na właściwe tory - co przecież już rozpoczął szukając rozwiązań i odpowiedzi w tej książce. Niewątpliwie ta wymagająca lektura zmusza do swoistej reorganizacji wiary i do zmiany myślenia, a to już bardzo dużo. Reszta zależy od nas.