Jest wrzesień roku 1939. Trafiamy do okupowanej Warszawy i spotykamy niejakiego Konstantego Willemanna, podporucznika rezerwy Wojska Polskiego. To on jest głównym antybohaterem twardochowej „Morfiny”. Kostek to człowiek bardzo zagubiony, cyniczny, rozwiązły. Niejednokrotnie powtarza, że kocha wyłącznie kobiety, morfinę, szybkie samochody, swoją żonę Helenę i syna Jureczka. Sam jest synem niemieckiego arystokraty i spolonizowanej Ślązaczki. Nie czuje się w pełni ani Polakiem, ani Niemcem, dlatego z dystansem odnosi się do patriotycznych haseł i narodowych mitów. Po klęsce wrześniowej próbuje uciec od odpo­wied­zial­nośc­i, jednak wbrew własnej woli zostaje wciągnięty w działalność konspiracyjną. • Choć fabuła opowiada o wojnie, nie jest to klasyczna powieść historyczna. Twardoch skupia się przede wszystkim na psychice bohatera oraz jego wewnętrznym rozdarciu. Konstanty zmaga się z pytaniami o własną tożsamość, lojalność, męskość i wolność wyboru. Autor pokazuje, jak wielka historia wpływa na los jednostki i jak wojna obnaża ludzkie słabości. • Jednym z najważniejszych tematów powieści jest tożsamość narodowa, kulturowa i osobista. Równie istotne są uzależnienie, kryzys wartości, relacje rodzinne oraz niej­edno­znac­znoś­ć moralna. Twardoch odchodzi od tradycyjnego obrazu wojennego bohatera i tworzy postać pełną sprzeczności: egoistyczną, słabą, a jednocześnie fascynującą i wiarygodną. • Powieść wyróżnia się także oryginalnym stylem. Narracja jest wielogłosowa, miejscami eksperymentalna, a realistyczny obraz okupowanej Warszawy przeplata się z elementami metaforycznymi i halucynacyjnymi, odzw­ierc­iedl­ając­ymi stan psychiczny bohatera oraz jego uzależnienie od morfiny. • To bardzo wymagającą, soczysta literatura, skłaniającą do refleksji. Przedstawiona na jej kartach wojna nie ma nic wspólnego z heroizmem, dotyczy wyłącznie człowieka, który stawia sobie pytanie kim jest, gdy rozpada się świat, który dotąd nadawał sens jego życiu. Mocna rzecz. Polecam czytelnikom o wyjątkowo mocnych nerwach.

„Wyrok” to krótka, gęsta w znaczeniach powieść osadzona w realiach końca II wojny światowej i pierwszych miesięcy po jej zakończeniu. Punktem wyjścia fabuły jest pozornie prosta misja. Dwaj mężczyźni, Franciszek Strzelecki i Czesław Majda, otrzymują zadanie odnalezienia i wykonania wyroku śmierci na domniemanym kolaborancie. Wyruszają w pościg przez górskie wsie, lasy i odludne tereny, przekonani, że wykonują sprawiedliwy rozkaz. • W miarę rozwoju wydarzeń książka coraz mniej przypomina thriller czy powieść sensacyjną. Sam pościg staje się przede wszystkim pretekstem do pokazania świata, w którym wojna zatarła granice między dobrem i złem. Bohaterowie, obciążeni własną przeszłością i przemocą, której się dopuszczali, zaczynają konfrontować się z pytaniami o winę, odpo­wied­zial­ność­, możliwość odkupienia oraz sens wykonywania rozkazów. • Nie jest to powieść o wartkiej akcji, ale buduje napięcie w sposób narastający, dodatkowo wzbudza niepewność w czytelniku. Mnóstwo w niej niedopowiedzeń. Ważniejszy jednak od samej treści jest zastosowany przez autorkę bardzo oszczędzany, aczkolwiek poetycki i sugestywny język. Wszelkie opisy krajobrazów mają tu zatem odzwierciedlać stan psychiczny bohaterów. Stan ich umysłów jest niezmiernie istotny dla oddania atmosfery sytuacji i poddania jej własnej refleksji. Bardzo ambitna jest to rzecz. Polecam.

Musze przyznać, że na naszym rynku wydawniczym pojawiają się coraz ciekawsze książki dla dzieci o popularno-naukowym charakterze. Jedną z nich jest właśnie „Księga (niegłupich) pytań”, bo podobno takich wcale nie ma… Dzieci nurtuje bardzo wiele spraw i dotyczą one przeróżnych dziedzin życia. Czasami zdarza się, że nawet na te niby najprostsze pytania odpowiedzi nie znają też dorośli. Jak to: ile kości ma człowiek? Z pozoru proste pytanie, ale czy rzeczywiście takie ono jest? Okazuje się, że niekoniecznie. W książce tej znajdziecie mnóstwo podobnych zagwozdek, ale bez obaw, na wszystkie pytania otrzymacie słuszne odpowiedzi. Jedne zaskakują, inne z kolei niesamowicie bawią. Uważam, że jest to świetna i bardzo rozwijająca lektura. Gorąco więc ją Wam polecam. Małym, jak i tym całkiem dużym czytelnikom 😉

Podczas pikniku w czeskiej Karwinie Kocia Szajka i policjantka Walerka zauważają dym unoszący się nad zabytkowym Zamkiem Frysztat. Okazuje się, że w zamku wybuchł pożar. Choć strażakom udaje się ugasić ogień, pojawiają się podejrzenia, że nie był to zwykły wypadek. Komandos, Lola, Morfeusz, Piksele i mały Precelek rozpoczynają śledztwo. Wraz z czeskim kotem policyjnym Jirzikiem zbierają tropy, przesłuchują świadków i próbują ustalić, kto stoi za pożarem. Muszą działać szybko, ponieważ zbliżający się deszcz może zniszczyć ważne ślady. Dzięki sprytowi, współpracy i odwadze bohaterowie stopniowo odkrywają prawdę o tajemniczym pożarze i pomagają policji rozwiązać zagadkę. Poświęćcie chwilę czasu na tą pełną humoru i napięcia opowieść kryminalną. To nie będzie stracony letni czas.

Zasugerowałam się głosem „tłumu” i przeczytałam „Cały ten błękit”. Głównym bohaterem powieści jest 26 letni Émile, który dowiaduje się o swej chorobie. Okazuje się, że ma wczesne stadium Alzheimera i rokowania dla niego nie są dobre. Chłopak ma dość litościwych spojrzeń swoich bliskich, więc postanawia wyruszyć w ostatnią podróż swego życia. Obiera sobie za cel Pireneje. Będąc jednak świadomym z czym wiąże się postęp jego choroby ma zamiar znaleźć towarzysza, bądź towarzyszkę na swą wyprawę. Nie chce by był mu to ktoś znany, więc publikuje w internecie pewne ogłoszenie. Ku jego zaskoczeniu bardzo szybko otrzymuje odpowiedź na własną ofertę. I tu do głosu dochodzi niejaka Joanne. Mimo tego, że bardzo wiele ich różni podejmują wyzwanie. Wypożyczonym kamperem udają się na południe malowniczej Francji, nie zdając sobie sprawy z tego, co przygotował dla nich los… • Mimo tak kusząco przedstawionego wstępu drugi raz nie poderwałabym się do przeczytania tej książki. Dla mnie to dość obszernych rozmiarów zwyczajny romans, na dodatek mało intrygujący i zbyt mocno odrealniony. Poniosła autorkę ułańska wręcz fantazja. Na domiar złego jej zakończenie jest bardzo mocno przewidywalne. Niczym w melodramacie. Krótko rzecz ujmując zupełnie nie wiem, „za czym kolejka ta stoi” w wielu bibliotekach. Chyba nadal hasło bestseller robi swoje. Pamiętajmy jednak, że ono dziś naprawdę bardzo niewiele znaczy. Tak jak właśnie w tym przypadku.