„Nie mówię żegnaj” to poruszająca powieść łącząca osobistą historię z tragicznymi wydarzeniami z historii Korei Południowej. Punktem wyjścia dla jej fabuły jest masakra na wyspie Czedżu z lat 1948–1949 oraz jej wpływ na kolejne pokolenia. • Główna bohaterka, Kyŏng-ha, przechodzi kryzys życiowy i zostaje wciągnięta w historię swojej przyjaciółki In-sŏn. Wraz z odkrywaniem rodzinnych wspomnień i przemilczanych faktów coraz bardziej zagłębia się w traumę związaną z dawną przemocą. Powieść skupia się na losach trzech kobiet, pokazując, jak pamięć, strata i żałoba kształtują ludzkie życie. • Nie jest to powieść, w której kluczową rolę odgrywa akcja. To raczej poemat, oszczędny w słowach, zawierający oniryczne momenty. To historia, która skłania do głębokiej refleksji nad pamięcią zbiorową, traumą przekazywaną między pokoleniami oraz zachowaniem człowieczeństwa po doświadczeniu przemocy. Nie jest to literatura łatwa, ale bardzo wartościowa i to w kontekście globalnym.

Poradnik Jessie Inchauspé „Glukozowa rewolucja” opowiada o wpływie glukozy na zdrowie organizmu człowieka. Okazuje się, że od jej wahań zależy nasze samopoczucie, poziom energii, apetyt i praca metabolizmu. Autorka proponuje proste zmiany nawyków żywieniowych zamiast restrykcyjnej diety, by utrzymać w ryzach swoje zdrowie. Oddaje w ręce czytelnika dziesięć sposób na lepsze operowanie swoimi jadłospisami. Atutem poradnika jest to, że został on napisany w prosty i przystępny dla każdego sposób. Zawiera łatwe do wdrożenia wskazówki, pomaga zrozumieć mechanizm metabolizmu glukozy i co najważniejsze nie promuje całkowitej rezygnacji z ulubionych produktów. Zdania co do skuteczności jej porad są bardzo podzielone w środowisku naukowym. Wszystko zależy od predyspozycji poszczególnych organizmów, ich indywidualności. Niewątpliwie niektóre wysunięte przez autorkę wniosku opierają się na bardzo ograniczonych badaniach. Niemniej jednak warto do tej książki zajrzeć w kontekście zadbania o profilaktykę swojego metabolizmu. Z pewnością zastosowanie zaproponowanych zmian żywienia nikomu nie zaszkodzi, a będzie miało wpływ na samopoczucie i poziom energii.

Leon to chłopiec bardzo ciekawy świata. Na dodatek wprost kocha eksperymentować. Tym razem dość mocno zainteresował się funkcjonowaniem swojego organizmu. Zaczyna zadawać mnóstwo pytań. Całe szczęście w uzyskaniu prawidłowych odpowiedzi pomagają mu rodzice. Mama lekarka i tata farmaceuta znajdują odpowiedzi na nurtujące Leona kwestie i przeprowadzają z nim doświadczenia, by lepiej zobrazować swemu dziecku niektóre procesy zachodzące w ludzkim ciele. • Książeczka jest napisana bardzo prostym, przystępnym i ciekawym językiem. Łączy w sobie literaturę popu­larn­onau­kową­ oraz komiks. Myślę, że wzbudzi zainteresowanie nauką u każdego przedszkolaka. Serdecznie polecam.

Thriller "Zęza" autorstwa Ewy Przydrygi rozgrywa się nad Bałtykiem, w okolicach Zatoki Gdańskiej i latarni morskiej w Stilo. Na wstępie dowiadujemy się o zaginięciu piosenkarki Giny Szado. Jej mąż Jakub, rybak, wracając z połowu odnajduje dryfujący jacht żony. Na pokładzie są ślady krwi, ale samej Giny nie ma. • Rozpoczyna się śledztwo, podczas którego Jakub odkrywa, że jego żona skrywała wiele tajemnic — pojawiają się wątki stalkerów, pogróżek, rodzinnych sekretów i dawnej tragedii związanej z latarnią w Stilo. Stopniowo wychodzi na jaw, że przeszłość bohaterów ma bezpośredni związek z obecnymi wydarzeniami i kolejnymi zbrodniami. • To nie jest klasyczny kryminał oparty wyłącznie na policyjnym dochodzeniu. Książka mocno skupia się na psychologii postaci, traumach rodzinnych i emocjach. Ma ciężki, mroczny klimat. • Tytułowa „zęza” oznacza najniższą część kadłuba statku, gdzie zbierają się brud i woda — i właśnie to jest metaforą książki: ukrytych win, lęków i sekretów, które w końcu wypływają na powierzchnię. • Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Przydrygi i powiem szczerze, uważam fabułę "Zęzy" za nieco zbyt przekombinowaną. Momentami trudno było mi się skupić na treści przez ciągłą zmianę wątków. Było to dla mnie zbyt dezorientujące i momentami niczego znaczącego nie wnosiło do wartkości akcji. Książka trochę bardziej zmęczyła, zamiast stanowić dobrą "rozrywkę".

"Łyski liczą do trzech" autorstwa Olgi Hund to groteskowa i zaangażowana społecznie powieść osadzona w czeskim Zlinie. Punktem wyjścia jest festyn integracyjny organizowany dla fikcyjnej mniejszości narodowej — Caaaków, którzy są obiektem uprzedzeń, stereotypów i nienawiści. Czechowie przypisują im absurdalne cechy: rzekome czary, jedzenie kotów czy „trzecie oko”. Podczas festynu policjant przypadkowo zabija caaakańskiego chłopca, co wywołuje zamieszki i społeczne napięcia. Trójka bohaterów: Janka, Marie oraz Amerykanin George wyrusza na poszukiwanie policjanta odpowiedzialnego za tragedię. • Choć akcja dzieje się w Czechach i dotyczy wymyślonej grupy etnicznej, książka wyraźnie odnosi się do realnych problemów Europy Środkowej — rasizmu, marginalizacji mniejszości i społecznej przemocy. Mimo pewnego upływu czasu nadal aktualna.