„Gołoborze” to powieść kryminalna łącząca sensację, historię i lokalne legendy. Akcja rozgrywa się w Górach Świętokrzyskich, w okolicach Łysej Góry, a przedstawione wydarzenia obejmują okres od powstania styczniowego aż do lat 90. XX wieku. W centrum opowieści znajduje się wiel­opok­olen­iowy­ konflikt dwóch rodzin – Kończaków i Cebrzynów. Ich wzajemna nienawiść, zapoczątkowana przez dawne krzywdy, z czasem przeradza się w bezwzględną wendetę, w której honor rodziny i obowiązek zemsty stają się ważniejsze od prawa i ludzkiego życia. • Jednym z ważnych wątków jest historia Stefana Cebrzyny i Jadźki Kończakowej, których uczucie zostaje wystawione na próbę przez konflikt między ich rodzinami. Bohaterowie są uwikłani w zasady, które nakazują im dochowywać dawnych przysiąg i mścić się za krzywdy przodków. Zemsta przechodzi więc z pokolenia na pokolenie i wpływa na losy kolejnych członków obu rodów. • Siembieda pokazuje przy tym nie tylko samą zbrodnię, ale również jej źródła i konsekwencje. Ważnym tematem powieści jest pamięć o krzywdach, która zamiast prowadzić do pojednania, podsyca nienawiść. Autor przedstawia świat, w którym własne zasady i rodzinny honor często stoją ponad oficjalnym prawem. Cenne w tej powieści jest to, że historia fikcyjnych bohaterów zostaje połączona z prawdziwymi wydarzeniami z dziejów Polski oraz lokalnymi podaniami i legendami Gór Świętokrzyskich. • Wypadałoby rzec kilka słów dotyczących osobistych wrażeń po lekturze. Powiem szczerze nie są to zupełnie moje klimaty. W mojej ocenie zbyt mocno przytłacza ta opowieść dość długimi opisami, które mają nieznaczny wpływ dla fabuły. Na dodatek akcja mało wartka i niezbyt intrygująca. Zabrakło mi w niej czegoś naprawdę zaskakującego. Rozumiem nominacje do wielu nagród. Kryminał ten zdecydowanie wśród setek innych wydanych na naszym poletku pod wieloma względami się bardzo mocno wróżenia, ale mnie on nie ujął i tyle. Może jeszcze kiedyś sięgnę po książkę autorstwa Siembiedy. Może…

„Korowód” to dość nietypowa powieść. Opowiada o ludziach, których historie łączą się mimo dzielących ich lat, a nawet stuleci. Nie jest to jedna prosta opowieść, lecz zbiór historii kilku bohaterów, które początkowo wydają się niezależne, jednak z czasem okazuje się, że tworzą ze sobą większą, spójną całość. • Akcja powieści rozpoczyna się w 1549 roku, kiedy czeladnik drukarski Paweł Wrona ucieka przed prześladowcami. Następnie poznajemy kolejnych bohaterów, między innymi Feliksa, który podczas morskiego sztormu pisze listy do ukochanej Marianny. Barbarę Brzozowską, popularną pisarkę z okresu międzywojennego. Genialnego matematyka Tomasza Wilczewskiego, który mógł mieć związek z próbami złamania kodu Enigmy. W powieści pojawia się również współczesny bohater – Jakub. Młody chłopak spędzający wakacje w 1992 roku u wuja Krzycha. • Najważniejszym elementem książki są powiązania pomiędzy poszczególnymi historiami. Każda z nich w pewien sposób wynika z poprzedniej, tworząc tytułowy „korowód” ludzkich losów. Bohaterowie pozostawiają po sobie ślady, które wpływają na życie innych ludzi, często wiele lat później. Pokazuje to, że życie człowieka nie jest całkowicie odizolowane od losów innych osób, a nawet pozornie niewielkie decyzje mogą mieć znaczenie dla kolejnych pokoleń. • „Korowód” porusza wiele ważnych tematów, takich jak przemijanie, upływ czasu, wpływ przeszłości na teraźniejszość, miłość, samotność, strach, podejmowanie ryzyka, marzenia oraz potrzeba tworzenia. Autor zastanawia się również nad granicą pomiędzy prawdą a fikcją oraz nad tym, jak wydarzenia z życia jednego człowieka mogą oddziaływać na życie innych. Ciekawa jest także konstrukcja powieści. Jakub Małecki wykorzystuje różne formy narracji, między innymi listy, pamiętnik oraz klasyczną powieściowość. Historia przedstawiana jest z różnych perspektyw czasowych. Jest to całkiem ciekawa proza. Polecam zatem gorąco.

Głównym bohaterem tej powieści jest niejaki István. Chłopiec dorastający na post­komu­nist­yczn­ych Węgrzech, którego los zostaje naznaczony tragicznym wydarzeniem z okresu dojrzewania. Od tego momentu bohater próbuje odnaleźć swoje miejsce w świecie, przechodząc przez kolejne etapy życia: służbę wojskową, emigrację do Wielkiej Brytanii, pracę ochroniarza, a w końcu niespodziewany awans społeczny, który również okazuje się nietrwały. • Choć fabuła śledzi losy jednego człowieka, książka nie jest przede wszystkim historią sukcesu czy porażki. Szalay pokazuje, jak przypadek, pochodzenie społeczne, klasa i relacje z innymi ludźmi wpływają na ludzkie życie. István jest bohaterem małomównym, wycofanym i emocjonalnie zamkniętym, dlatego czytelnik poznaje go głównie poprzez jego czyny, a nie wewnętrzne monologi. Minimalistyczny styl autora podkreśla jego samotność i poczucie wyobcowania. Niestety jest on typem bohatera literackiego, do którego trudno jest zapałać sentymentem. • Tytułowe „Ciało” oznacza tu nie tylko fizyczność bohatera, ale także sposób, w jaki jego ciało staje się narzędziem pracy, przemocy, pożądania i społecznego awansu. Według autora emocje, instynkty i doświadczenia zapisują się w ciele, często silniej niż w słowach. Prócz opowieści o samej cielesności, bardzo wiele mówi ona także o męskiej tożsamości, osamotnieniu, traumie, nierównościach klasowych, emigracji i iluzji awansu społecznego. • Autor stawia pytanie, czy człowiek rzeczywiście kieruje własnym losem, czy raczej jest kształtowany przez okoliczności, przypadek i środowisko, z którego pochodzi. Zamiast spektakularnych zwrotów akcji proponuje chłodną, wnikliwą obserwację życia zwykłego człowieka, którego historia staje się opowieścią o współczesnej Europie i kondycji człowieka.

Książka Omara El Akkada w moim odczuciu to osobisty, emocjonalny esej o rozczarowaniu autora Zachodem, napisany przede wszystkim w reakcji na wojnę w Gazie. Akkad pochodzi z Egiptu. Od wielu lat mieszka w Kanadzie, jest pisarz i byłym reporterem wojennym. Opisuje, jak stopniowo tracił wiarę w zachodnie deklaracje dotyczące wolności, równości i praw człowieka. Jego zdaniem wartości te są stosowane wybiórczo. Mianowicie jedne ofiary uznaje się za godne współczucia, podczas gdy cierpienie innych, zwłaszcza Arabów, muzułmanów i migrantów, jest uspr­awie­dliw­iane­ lub ignorowane. • El Akkad łączy w swojej książce osobiste wspomnienia emigranta, który jako nastolatek przyjechał do Kanady, wierząc w sprawiedliwość Zachodu, z doświadczeniami zdobytymi podczas pracy reportera wojennego w Afganistanie, relacjonowania Arabskiej Wiosny, protestów Black Lives Matter oraz kryzysu klimatycznego. Ważne miejsce zajmują tu również refleksje dotyczące Gazy oraz odpo­wied­zial­nośc­i polityków, mediów i zwykłych obywateli, za to co się w niej dzieje. Autor krytykuje język dehumanizacji, podwójne standardy i wygodną obojętność, jednocześnie stawiając pytanie o to, jak zachować człowieczeństwo, poczucie sensu i nadzieję w sytuacji, gdy instytucje głoszące uniwersalne wartości nie stosują ich wobec wszystkich. • Intrygujący zdaje się być również tytuł reportażu. Nawiązuje on to słów Omara z pewnego wpisu internetowego. Przewidywał on w nich, że gdy sprzeciw wobec przemocy stanie się już bezpieczny i nie będzie możliwości pociągnięcia winnych do odpo­wied­zial­nośc­i, wiele osób zacznie twierdzić, iż od początku potępiało te wydarzenia. Dziś trudno jest w takie stwierdzenie do końca nie wierzyć. • Nie jest to neutralny reportaż ani systematyczna historia konfliktu izraelsko-palestyńskiego, lecz zaangażowana, silnie emocjonalna książka będąca jednocześnie esejem politycznym, autobiografią i moralnym apelem. Jej główne pytanie brzmi: czy prawa człowieka są rzeczywiście powszechne, jeśli odmawia się ich ludziom uznawanym za obcych lub mniej wartościowych? Polecam wszystkim publikację za niezwykle ciekawe ujęcie tematu.

W swym nowym reportażu Paweł Piotr Reszka opowiada o długotrwałych skutkach Zagłady oraz o tym, jak wydarzenia z okresu II wojny światowej wpływają na życie kolejnych pokoleń. Autor przytacza losy Żydów ukrywających się przed niemieckimi prze­ślad­owan­iami­, którzy często znajdowali schronienie u polskich rodzin. Opisuje tu krawców zamordowanych z powodu płaszcza z futrzanym kołnierzem i mebli. Opowiada o chłopcu utopionym w rzece przez jego opiekunkę, która po tym dalej brała pieniądze za jego ukrywanie. Przedstawia los dwóch młodych ludzi, którym gospodarz obiecał pomoc, a potem zaatakował siekierą. Autor przedstawia zatem tragiczne historie osób zamordowanych przez tych, którzy wcześniej obiecali im pomoc, nierzadko kierując się chęcią przejęcia ich majątku. Reszka ukazuje, że wiele z tych wydarzeń przez lata pozostawało przemilczanych lub było ukrywanych w rodzinach i lokalnych społecznościach. Ważnym motywem reportażu jest także dziedziczenie traumy, poczucia winy i odpo­wied­zial­nośc­i za czyny przodków. Tytułowe „fatum” odnosi się do przekonania bohaterów, że nierozliczona przeszłość wciąż oddziałuje na ich życie. Autor nie ocenia swoich bohaterów, lecz oddaje głos świadkom, potomkom i dokumentom historycznym, pokazując, że pamięć o Zagładzie oraz trudne relacje polsko-żydowskie nadal pozostają ważnym elementem współczesnej refleksji nad historią. Polecam lekturę.