Reportaż Gourevitcha opowiada o ludobójstwie w Rwandzie, które miało miejsce w 1994 roku. W wyniku trwających około stu dni masowych mordów zginęło wówczas około 800 tysięcy osób, przede wszystkim Tutsi. Autor odwiedził Rwandę rok po tych wydarzeniach i rozmawiał z ocalałymi, świadkami oraz osobami związanymi z ludobójstwem. Przedstawia ich historie i próbuje wyjaśnić, jak doszło do tak ogromnej tragedii. Opisuje podziały między Hutu i Tutsi, rolę propagandy oraz udział zwykłych mieszkańców w mordowaniu swoich sąsiadów. Pokazuje również los ocalałych, którzy po stracie bliskich musieli próbować odbudować swoje życie. Ważnym tematem reportażu jest reakcja społeczności międzynarodowej, która nie zdołała powstrzymać ludobójstwa. Książka ukazuje więc nie tylko przebieg tragicznych wydarzeń, ale także ich konsekwencje dla mieszkańców Rwandy oraz problemy związane z rozliczeniem sprawców i odbudową kraju. • Obraz jaki wyłania się z tego tekstu jest niezwykle brutalny. Mnie poruszył i jednocześnie bardzo wyprowadził z równowagi stosunek „świata” do tej sprawy. Szukanie miliona usprawiedliwień, wyjaśnień, to stanie z boku i nawet nie załamywanie rąk, tylko wznoszenie muru obronnego przez ważnych tego świata, by nie ponieść żadnej odpo­wied­zial­nośc­i. A nie wydarzyło się to wszystko sto lat temu… Tylko przed krótkim momentem i dzieje się obecnie. A my na to wszystko „przyzwalamy”. To przejaw zwyczajnego strachu czy egoizmu? Sytuacja tego typu jest dla mnie tragiczna, tak samo jak to, co „lęgnie” się w ludzkich mózgach. Zwyczajne akty terroru i niemalże kompletne zaniechanie w tej kwestii. Do granic możliwości przykre i niewybaczalne.

„Miłość w czasach zarazy” to klasyka literatury światowej. • Powieść ta opowiada o wielkiej, trwającej ponad pięćdziesiąt lat miłości Florentina Arizy do Ferminy Dazy. Młodzi poznają się jako nastolatkowie i zakochują się w sobie, jednak ich uczucie zostaje wystawione na próbę. Fermina, pod wpływem ojca, zrywa z Florentinem i poślubia doktora Juvenala Urbino, szanowanego lekarza zajmującego się zwalczaniem epidemii cholery. Florentina rozstanie nie zniechęca – przez kolejne lata pozostaje przekonany, że pewnego dnia Fermina do niego wróci. W tym czasie prowadzi intensywne życie uczuciowe i nawiązuje liczne romanse, ale żadna z kobiet nie zastępuje mu dawnej ukochanej. Po śmierci doktora Urbino Florentino ponownie wyznaje Fermnie miłość. Kobieta początkowo odrzuca jego zaloty, jednak z czasem między nimi odradza się uczucie. • Powieść pokazuje, że prawdziwa miłość może przetrwać upływ czasu, rozłąkę, starość i życiowe przeciwności. Tytułowa „zaraza” odnosi się nie tylko do epidemii cholery, ale również do miłości, która podobnie jak choroba może całkowicie zawładnąć człowiekiem. Márquez porusza w swej powieści także temat przemijania, samotności, wierności, pożądania i tego, czy miłość jest możliwa na każdym etapie życia. Muszę przyznać, że fabularnie nie ujęła mnie ta powieść zbyt mocno za serce. Momentami perypetie jej głównych bohaterów były zwyczajnie nudne. Z kolei taka, a nie inna postawa Florentina wobec jego licznych kobiet przyprawiała mnie o lekką wściekłość i irytację. Dostrzegam jednak atuty twórczości samego Marqueza. Powieść pod względem językowym jest fenomenalna. Pełne finezji zdania, urzekające metafory, inteligentne dialogi, wyszukane opisy. Te cechy zasługują na podziw, w tej jakże mało przychylnej czytelnikowi historii.

Najnowsza powieść Łukasza Barysa opowiada o młodych ludziach, którzy próbują odnaleźć swoje miejsce w dorosłym życiu, ale są mocno uwikłani w rodzinę, pochodzenie i przeszłość. • Głównym jej bohaterem jest Kamil Kotowicz – młody poeta po studiach polonistycznych, który po nieudanym związku i rozczarowaniu życiem w Łodzi wraca do rodziców z Janowic. Podejmuje pracę jako nauczyciel polskiego w miejscowej szkole, do której nadal uczęszcza jego siostra Karo. Dla dziewczyny to naprawdę mało komfortowa sytuacja. Powrót Kamila do domu nie jest jednak triumfalnym powrotem „do korzeni”. Chłopak czuje się raczej jak ktoś, komu nie udało się osiągnąć tego, czego oczekiwał od dorosłości. Jego historia jest jednak tylko jednym kawałkiem układanki. Bohaterów jest w niej wielu i każdy z nich opisuje pewne zdarzenia rodzinne z własnej perspektywy. Każdy ma też własne problemy, tajemnice oraz skrywane żale. • Intrygujący jest także sam tytuł książki. Z jednej strony nawiązuje on do koni, które pojawiają w związku z obrazem należącym do dziadka Kamila, namalowanym przez jego nieżyjącego przyjaciela Tadka. Z drugiej zaś mają tu znaczenie również symboliczne. Można je odczytywać jako symbol wolności, niezależności i życia poza narzuconymi schematami. • Łukasz Barys po raz kolejny swą powieścią udowadnia, że jako pisarz jest czegoś naprawdę wart na naszym rynku wydawniczym. Pomimo młodego wieku jego powieści są bardzo dojrzałe, przemyślane i literacko napisane. Uważam go za bardzo dobrze zapowiadającego się literata, który może bardzo wiele osiągnąć. W swych historiach nie serwuje czytelnikom bylejakości. Polecam zajrzeć miedzy strony książek Barysa.

„Cudowna łyżeczka Biety” Cezarego Harasimowicza opowiada o niezwykłych losach Elżbiety Ficowskiej. Bieta jest dzieckiem uratowanym z warszawskiego getta podczas II wojny światowej. Została z niego wywieziona w drewnianej skrzynce, a razem z nią znalazła się niewielka srebrna łyżeczka. Była to pamiątka przekazana jej przez matkę i symbol więzi z rodziną, którą dziewczynka musiała opuścić. To właśnie tytułowa łyżeczka jest w tej powieści narratorką i opowiada nam o losach swojej właścicielki z własnej perspektywy i zasłyszanych wielu różnych rozmów. Wraz z nią towarzyszymy Biecie w dorastaniu, dojrzewaniu, zawiązywaniu nowych przyjaźni, relacji damsko-męskich. Następnie wkraczamy wraz z nią w trudną dorosłość, docierając do czasów nam obecnych. • Historia Elżbiety Ficowskiej chwyta za serce. Ale opowieść o niej zaprezentowana dzieciom, która wyszła spod pióra pana Cezarego chwyta za serce w dwójnasób. Została napisana w sposób bardzo poetycki, aczkolwiek przystępny. Porusza, ale nie przytłacza. Jest przepełniona ciepłem, wrażliwością, czułością mimo tego, że przekazuje młodym czytelnikom historię związaną z najczarniejszym fragmentem naszej historii – Holokaustem. Nikt nie opowiedziałby tej historii piękniej, niż Cezary Harasimowicz. Urzeczona niezwykle polecam serdecznie lekturę.

W swej kameralnej, melancholijnej powieść, Jakub Małecki zabiera nas do roku 1926 roku do Koła. Przedstawia losy mieszkańców tego małego miasteczka, których historie pozornie nie mają ze sobą wiele wspólnego. Jednak z czasem okazuje się, że są ze sobą mocno powiązane. Jednym z głównych bohaterów jest Krystian Dzierzba, stolarz zajmujący się między innymi wykonywaniem trumien. Pewnego dnia otrzymuje zlecenie na trumnę dla kobiety, która podobno umarła z tęsknoty. To wydarzenie staje się początkiem łańcuszka zdarzeń kolejnych. Poznajemy między innymi Leokadię, ekscentryczną kobietę polującą na kormorana. Syna miejscowego lekarza zmagającego się z trudnymi wspomnieniami oraz córki Krystiana, które po podsłuchaniu pewnej rozmowy wyruszają do lasu w poszukiwaniu Diabła. Bohaterowie mierzą się z samotnością, stratą, żałobą, tęsknotą, miłością i poczuciem wyobcowania. Małecki jak zwykle łączy realistyczny obraz życia małego miasteczka z elementami baśniowymi i symbolicznymi. „Sąsiednie kolory” to przede wszystkim opowieść o tym, jak ludzie próbują poradzić sobie z cierpieniem i stratą oraz jak ich historie, nawet jeśli początkowo wydają się od siebie niezależne, wzajemnie się przenikają. Serdecznie polecam lekturę. Warta uwagi.