„Gorzki cukier” to powieść psychologiczna opowiadająca o bardzo trudnej, toksycznej wręcz relacji między matką a córką. To obraz miłości wymieszanej z żalem, gniewem, poczuciem winy i potrzebą bycia kochaną. Główną bohaterką i narratorką jest Antara, dorosła kobieta mieszkająca w Pune w Indiach. Jej matka Tara, która w młodości była zbuntowana i odrzucała tradycyjny model życia indyjskiej kobiety, z wiekiem zaczyna tracić pamięć i cierpieć na demencję. Antara musi więc zaopiekować się kobietą, która sama w dzieciństwie nie zapewniła jej bezpieczeństwa ani wystarczającej troski. • Powieść nie przedstawia jednak prostej historii o chorej matce i poświęcającej się córce. Antara wraca pamięcią do dzieciństwa i próbuje zrozumieć, co właściwie wydarzyło się między nimi. Jej wspomnienia są pełne bólu, a jednocześnie nie zawsze można mieć pewność, że pamięć przedstawia wydarzenia całkowicie obiektywnie. Choroba matki dodatkowo komplikuje sytuację – Tara zapomina o własnych przewinieniach, podczas gdy Antara pamięta je bardzo dobrze. • „Gorzki cukier” to przesiąknięta goryczą historia. Mnóstwo w niej bólu i cierpienia psychicznego bohaterek. Ukazuje miłość przez pryzmat żalu i nienawiści. Porusza temat traum z dzieciństwa, pamięci, macierzyństwa oraz odpo­wied­zial­nośc­i dorosłych dzieci za rodziców, którzy sami kiedyś je zawiedli. Tytuł dobrze oddaje charakter tej historii – cukier kojarzy się ze słodyczą, ale „gorzki cukier” symbolizuje miłość, która powinna być czymś ciepłym i bezpiecznym, a jednak została naznaczona bólem. To mroczna, emocjonalna i niejednoznaczna powieść, w której ważniejsza od wartkiej fabuły jest psychika bohaterki, jej wspomnienia oraz próba zrozumienia skomplikowanej więzi z matką. Smutne bardzo…

Wraz z wiosną Gaja i jej rodzice zaczynają realizację swych letnich planów. Przymierzają się do remontu ogrodowej szopy, w której mieszkają nietoperze. Dzięki temu mamy okazję poznać osobę chiropterologa, który udziela im informacji, jak zadbać o tych nietypowych lokatorów podczas prac remontowych. Ponadto Gaja wraz z tatą podczas lekcji przyrody znajduje w lesie ślady rysia. To bardzo rzadki widok. Dziewczynka nawiązuje też bliższe relacje z Wiktorią. Znajdują nawet wspólną pasję, którą zaczynają się dzielić, to robienie biżuterii z kolorowych koralików. Nowa przyjaźń kwitnie, a wraz z nią rozkwitają kolejne pomysły. Dziewczyny urządzają nocowankę i zakładają podwórkowy klub o nazwie „Leśna Zgraja”. Z czasem przyłączają się do niego także Patryk i Patrycja, młodsze rodzeństwo Wiktorii. Wiosna sprzyja również rozwijaniu ekologicznych inicjatyw, a także planowaniu wspólnej wyprawy. Celem naszych bohaterów stał się szlak Koron Gór Polski. Trzeba przyznać, że to dość ambitny zamysł. Ale dla Gai i jej rodziców nie ma rzeczy niemożliwych. Jeśli macie ochotę z bohaterami podjąć to wyzwanie koniecznie sięgnijcie po tą pełną ciepła i humoru opowieść o mieszkańcach Gajówki oraz ich sąsiadach. Polecam. Udanej lektury.

„Raj” to powieść, której akcja rozgrywa się na terenach dzisiejszej Tanzanii. Jest początek XX wieku, moment tuż przed nastaniem niemieckiej kolonizacji. Główny bohater to dwunastoletni chłopiec Yusuf. W ramach spłaty długu ojca Yusuf zostaje oddany kupcowi Azizowi i zaczyna u niego pracować. Początkowo sądzi, że Aziz jest jego wujem, jednak z czasem uświadamia sobie, że w rzeczywistości stał się jego własnością. Chłopiec dorasta w świecie handlu, podróży i karawan. Wraz z Azizem przemierza różne regiony Afryki, poznając odmienne społeczności, religie i obyczaje. Jednocześnie obserwuje przemoc, niewolnictwo, nierówności społeczne i bezwzględność świata, w którym człowiek może zostać potraktowany jak towar. Ważnym elementem powieści jest również pojawienie się Europejczyków i narastająca niemiecka ekspansja kolonialna w Afryce, która stopniowo zmienia dotychczasowy porządek. Powieść jest także historią dojrzewania Yusufa. Chłopiec zaczyna odkrywać własne pragnienia, uczucia i seksualność, a jego zainteresowanie Aminą, związaną z Azizem, prowadzi do kolejnych komplikacji. • Tytułowy „Raj” ma tutaj znaczenie symboliczne i bardzo dwuznaczne. Afryka może być postrzegana jako piękna, egzotyczna kraina, ale Gurnah pokazuje, że za takim wyobrażeniem kryją się cierpienie, wyzysk, niewolnictwo i przemoc. „Raj” jest również metaforą wolności, której pragnie zaznać Yusuf, lecz której nie może łatwo osiągnąć. Powieść opowiada więc nie tylko o dorastaniu jednego chłopca, ale także o wolności, zniewoleniu, kolonializmie, miłości i poszukiwaniu własnego miejsca w świecie. Autor w prostej z pozoru historii stara się zwrócić uwagę czytelnika na naprawdę istotne z perspektywy historycznej dla Afryki sprawy. Jest niesamowicie dobry w swym pisarskim fachu. Polecam lekturę.

„Gołoborze” to powieść kryminalna łącząca sensację, historię i lokalne legendy. Akcja rozgrywa się w Górach Świętokrzyskich, w okolicach Łysej Góry, a przedstawione wydarzenia obejmują okres od powstania styczniowego aż do lat 90. XX wieku. W centrum opowieści znajduje się wiel­opok­olen­iowy­ konflikt dwóch rodzin – Kończaków i Cebrzynów. Ich wzajemna nienawiść, zapoczątkowana przez dawne krzywdy, z czasem przeradza się w bezwzględną wendetę, w której honor rodziny i obowiązek zemsty stają się ważniejsze od prawa i ludzkiego życia. • Jednym z ważnych wątków jest historia Stefana Cebrzyny i Jadźki Kończakowej, których uczucie zostaje wystawione na próbę przez konflikt między ich rodzinami. Bohaterowie są uwikłani w zasady, które nakazują im dochowywać dawnych przysiąg i mścić się za krzywdy przodków. Zemsta przechodzi więc z pokolenia na pokolenie i wpływa na losy kolejnych członków obu rodów. • Siembieda pokazuje przy tym nie tylko samą zbrodnię, ale również jej źródła i konsekwencje. Ważnym tematem powieści jest pamięć o krzywdach, która zamiast prowadzić do pojednania, podsyca nienawiść. Autor przedstawia świat, w którym własne zasady i rodzinny honor często stoją ponad oficjalnym prawem. Cenne w tej powieści jest to, że historia fikcyjnych bohaterów zostaje połączona z prawdziwymi wydarzeniami z dziejów Polski oraz lokalnymi podaniami i legendami Gór Świętokrzyskich. • Wypadałoby rzec kilka słów dotyczących osobistych wrażeń po lekturze. Powiem szczerze nie są to zupełnie moje klimaty. W mojej ocenie zbyt mocno przytłacza ta opowieść dość długimi opisami, które mają nieznaczny wpływ dla fabuły. Na dodatek akcja mało wartka i niezbyt intrygująca. Zabrakło mi w niej czegoś naprawdę zaskakującego. Rozumiem nominacje do wielu nagród. Kryminał ten zdecydowanie wśród setek innych wydanych na naszym poletku pod wieloma względami się bardzo mocno wróżenia, ale mnie on nie ujął i tyle. Może jeszcze kiedyś sięgnę po książkę autorstwa Siembiedy. Może…

„Korowód” to dość nietypowa powieść. Opowiada o ludziach, których historie łączą się mimo dzielących ich lat, a nawet stuleci. Nie jest to jedna prosta opowieść, lecz zbiór historii kilku bohaterów, które początkowo wydają się niezależne, jednak z czasem okazuje się, że tworzą ze sobą większą, spójną całość. • Akcja powieści rozpoczyna się w 1549 roku, kiedy czeladnik drukarski Paweł Wrona ucieka przed prześladowcami. Następnie poznajemy kolejnych bohaterów, między innymi Feliksa, który podczas morskiego sztormu pisze listy do ukochanej Marianny. Barbarę Brzozowską, popularną pisarkę z okresu międzywojennego. Genialnego matematyka Tomasza Wilczewskiego, który mógł mieć związek z próbami złamania kodu Enigmy. W powieści pojawia się również współczesny bohater – Jakub. Młody chłopak spędzający wakacje w 1992 roku u wuja Krzycha. • Najważniejszym elementem książki są powiązania pomiędzy poszczególnymi historiami. Każda z nich w pewien sposób wynika z poprzedniej, tworząc tytułowy „korowód” ludzkich losów. Bohaterowie pozostawiają po sobie ślady, które wpływają na życie innych ludzi, często wiele lat później. Pokazuje to, że życie człowieka nie jest całkowicie odizolowane od losów innych osób, a nawet pozornie niewielkie decyzje mogą mieć znaczenie dla kolejnych pokoleń. • „Korowód” porusza wiele ważnych tematów, takich jak przemijanie, upływ czasu, wpływ przeszłości na teraźniejszość, miłość, samotność, strach, podejmowanie ryzyka, marzenia oraz potrzeba tworzenia. Autor zastanawia się również nad granicą pomiędzy prawdą a fikcją oraz nad tym, jak wydarzenia z życia jednego człowieka mogą oddziaływać na życie innych. Ciekawa jest także konstrukcja powieści. Jakub Małecki wykorzystuje różne formy narracji, między innymi listy, pamiętnik oraz klasyczną powieściowość. Historia przedstawiana jest z różnych perspektyw czasowych. Jest to całkiem ciekawa proza. Polecam zatem gorąco.