Najnowsza powieść Łukasza Barysa opowiada o młodych ludziach, którzy próbują odnaleźć swoje miejsce w dorosłym życiu, ale są mocno uwikłani w rodzinę, pochodzenie i przeszłość. • Głównym jej bohaterem jest Kamil Kotowicz – młody poeta po studiach polonistycznych, który po nieudanym związku i rozczarowaniu życiem w Łodzi wraca do rodziców z Janowic. Podejmuje pracę jako nauczyciel polskiego w miejscowej szkole, do której nadal uczęszcza jego siostra Karo. Dla dziewczyny to naprawdę mało komfortowa sytuacja. Powrót Kamila do domu nie jest jednak triumfalnym powrotem „do korzeni”. Chłopak czuje się raczej jak ktoś, komu nie udało się osiągnąć tego, czego oczekiwał od dorosłości. Jego historia jest jednak tylko jednym kawałkiem układanki. Bohaterów jest w niej wielu i każdy z nich opisuje pewne zdarzenia rodzinne z własnej perspektywy. Każdy ma też własne problemy, tajemnice oraz skrywane żale. • Intrygujący jest także sam tytuł książki. Z jednej strony nawiązuje on do koni, które pojawiają w związku z obrazem należącym do dziadka Kamila, namalowanym przez jego nieżyjącego przyjaciela Tadka. Z drugiej zaś mają tu znaczenie również symboliczne. Można je odczytywać jako symbol wolności, niezależności i życia poza narzuconymi schematami. • Łukasz Barys po raz kolejny swą powieścią udowadnia, że jako pisarz jest czegoś naprawdę wart na naszym rynku wydawniczym. Pomimo młodego wieku jego powieści są bardzo dojrzałe, przemyślane i literacko napisane. Uważam go za bardzo dobrze zapowiadającego się literata, który może bardzo wiele osiągnąć. W swych historiach nie serwuje czytelnikom bylejakości. Polecam zajrzeć miedzy strony książek Barysa.

„Cudowna łyżeczka Biety” Cezarego Harasimowicza opowiada o niezwykłych losach Elżbiety Ficowskiej. Bieta jest dzieckiem uratowanym z warszawskiego getta podczas II wojny światowej. Została z niego wywieziona w drewnianej skrzynce, a razem z nią znalazła się niewielka srebrna łyżeczka. Była to pamiątka przekazana jej przez matkę i symbol więzi z rodziną, którą dziewczynka musiała opuścić. To właśnie tytułowa łyżeczka jest w tej powieści narratorką i opowiada nam o losach swojej właścicielki z własnej perspektywy i zasłyszanych wielu różnych rozmów. Wraz z nią towarzyszymy Biecie w dorastaniu, dojrzewaniu, zawiązywaniu nowych przyjaźni, relacji damsko-męskich. Następnie wkraczamy wraz z nią w trudną dorosłość, docierając do czasów nam obecnych. • Historia Elżbiety Ficowskiej chwyta za serce. Ale opowieść o niej zaprezentowana dzieciom, która wyszła spod pióra pana Cezarego chwyta za serce w dwójnasób. Została napisana w sposób bardzo poetycki, aczkolwiek przystępny. Porusza, ale nie przytłacza. Jest przepełniona ciepłem, wrażliwością, czułością mimo tego, że przekazuje młodym czytelnikom historię związaną z najczarniejszym fragmentem naszej historii – Holokaustem. Nikt nie opowiedziałby tej historii piękniej, niż Cezary Harasimowicz. Urzeczona niezwykle polecam serdecznie lekturę.

W swej kameralnej, melancholijnej powieść, Jakub Małecki zabiera nas do roku 1926 roku do Koła. Przedstawia losy mieszkańców tego małego miasteczka, których historie pozornie nie mają ze sobą wiele wspólnego. Jednak z czasem okazuje się, że są ze sobą mocno powiązane. Jednym z głównych bohaterów jest Krystian Dzierzba, stolarz zajmujący się między innymi wykonywaniem trumien. Pewnego dnia otrzymuje zlecenie na trumnę dla kobiety, która podobno umarła z tęsknoty. To wydarzenie staje się początkiem łańcuszka zdarzeń kolejnych. Poznajemy między innymi Leokadię, ekscentryczną kobietę polującą na kormorana. Syna miejscowego lekarza zmagającego się z trudnymi wspomnieniami oraz córki Krystiana, które po podsłuchaniu pewnej rozmowy wyruszają do lasu w poszukiwaniu Diabła. Bohaterowie mierzą się z samotnością, stratą, żałobą, tęsknotą, miłością i poczuciem wyobcowania. Małecki jak zwykle łączy realistyczny obraz życia małego miasteczka z elementami baśniowymi i symbolicznymi. „Sąsiednie kolory” to przede wszystkim opowieść o tym, jak ludzie próbują poradzić sobie z cierpieniem i stratą oraz jak ich historie, nawet jeśli początkowo wydają się od siebie niezależne, wzajemnie się przenikają. Serdecznie polecam lekturę. Warta uwagi.

„Gorzki cukier” to powieść psychologiczna opowiadająca o bardzo trudnej, toksycznej wręcz relacji między matką a córką. To obraz miłości wymieszanej z żalem, gniewem, poczuciem winy i potrzebą bycia kochaną. Główną bohaterką i narratorką jest Antara, dorosła kobieta mieszkająca w Pune w Indiach. Jej matka Tara, która w młodości była zbuntowana i odrzucała tradycyjny model życia indyjskiej kobiety, z wiekiem zaczyna tracić pamięć i cierpieć na demencję. Antara musi więc zaopiekować się kobietą, która sama w dzieciństwie nie zapewniła jej bezpieczeństwa ani wystarczającej troski. • Powieść nie przedstawia jednak prostej historii o chorej matce i poświęcającej się córce. Antara wraca pamięcią do dzieciństwa i próbuje zrozumieć, co właściwie wydarzyło się między nimi. Jej wspomnienia są pełne bólu, a jednocześnie nie zawsze można mieć pewność, że pamięć przedstawia wydarzenia całkowicie obiektywnie. Choroba matki dodatkowo komplikuje sytuację – Tara zapomina o własnych przewinieniach, podczas gdy Antara pamięta je bardzo dobrze. • „Gorzki cukier” to przesiąknięta goryczą historia. Mnóstwo w niej bólu i cierpienia psychicznego bohaterek. Ukazuje miłość przez pryzmat żalu i nienawiści. Porusza temat traum z dzieciństwa, pamięci, macierzyństwa oraz odpo­wied­zial­nośc­i dorosłych dzieci za rodziców, którzy sami kiedyś je zawiedli. Tytuł dobrze oddaje charakter tej historii – cukier kojarzy się ze słodyczą, ale „gorzki cukier” symbolizuje miłość, która powinna być czymś ciepłym i bezpiecznym, a jednak została naznaczona bólem. To mroczna, emocjonalna i niejednoznaczna powieść, w której ważniejsza od wartkiej fabuły jest psychika bohaterki, jej wspomnienia oraz próba zrozumienia skomplikowanej więzi z matką. Smutne bardzo…

Wraz z wiosną Gaja i jej rodzice zaczynają realizację swych letnich planów. Przymierzają się do remontu ogrodowej szopy, w której mieszkają nietoperze. Dzięki temu mamy okazję poznać osobę chiropterologa, który udziela im informacji, jak zadbać o tych nietypowych lokatorów podczas prac remontowych. Ponadto Gaja wraz z tatą podczas lekcji przyrody znajduje w lesie ślady rysia. To bardzo rzadki widok. Dziewczynka nawiązuje też bliższe relacje z Wiktorią. Znajdują nawet wspólną pasję, którą zaczynają się dzielić, to robienie biżuterii z kolorowych koralików. Nowa przyjaźń kwitnie, a wraz z nią rozkwitają kolejne pomysły. Dziewczyny urządzają nocowankę i zakładają podwórkowy klub o nazwie „Leśna Zgraja”. Z czasem przyłączają się do niego także Patryk i Patrycja, młodsze rodzeństwo Wiktorii. Wiosna sprzyja również rozwijaniu ekologicznych inicjatyw, a także planowaniu wspólnej wyprawy. Celem naszych bohaterów stał się szlak Koron Gór Polski. Trzeba przyznać, że to dość ambitny zamysł. Ale dla Gai i jej rodziców nie ma rzeczy niemożliwych. Jeśli macie ochotę z bohaterami podjąć to wyzwanie koniecznie sięgnijcie po tą pełną ciepła i humoru opowieść o mieszkańcach Gajówki oraz ich sąsiadach. Polecam. Udanej lektury.