Przygodę z książkami Lucindy Riley zaczęłam od Siedmiu sióstr. Pierwsza część podobała mi się najbardziej. Przeczytałam wszystkie oprócz Zaginionej siostry, która dopiero ma się ukazać i która kończy cykl Sióstr. Przeczytałam również inne pozycje, kończąc Domem Orchidei. Po tak obszernej lekturze, stwierdzam, że wszystkie te książki są na jedno kopyto, ten sam klimat, podobne sytuacje, identyczne zakończenie. Dom Orchidei, jest dla mnie totalną porażką. Końcówka książki mocno naiwna i naciągnięta. Powrót Juli do Francji i wydarzenie które miało tam miejsce, ubawiło mnie, choć wiem, że nie było to zamierzeniem autorki. Odniosłam wrażenie,że Pani Lucinda zupełnie nie miała pomysłu i ochoty na bardziej ambitne zakończenie swojej powieści. Moja ocena tej pozycji to 1/5.

Dziwię się skąd tyle dobrych komentarzy, a wręcz zachwytu ?!.... Filmu nie oglądałam, ale książka jest tak masakrycznie nudna,i głupia, że w żaden sposób nie da się jej czytać.Jak dla mnie szkoda czasu i zachodu. Zrezygnowałam z drugiej części, która jest już dostępna. Nie polecam.

Polecam. Przeczytałam z przyjemnością. Afryka Południowa widziana oczami kilkuletniej dziewczynki. Napisana z poczuciem humoru, ale dla mnie osobiście smutna historia.

Przeczytałam z zapartym tchem. Doskonale napisana. Pięknie pokazana historia Barcelony na początku XX w. Czytając, można porównać ją do dzisiejszej sytuacji w Polsce.

Książkę warto przeczytać. Szczególnie polecam młodym kobietom.