Ciekawa forma tej książki sprawia, że do końca nie wiesz, czy to wydarzyło się naprawdę czy jest to tylko wyłącznie wytwór wyobraźni autora. Początek przydługi i trochę nużący. Potem akcja zdecydowanie się rozkręca. Ciekawe zakończenie, choć wątek używek sprawia, że do końca nie wiadomo, co o tym myśleć. Niemniej podobało mi się

Dawno nie zdarzyło mi się płakać podczas czytania książki. Przyznam, że niektóre historie naprawdę mnie wzruszyły. Nie mogłam przejść obok nich obojętnie, biorąc pod uwagę, że są to historie prawdziwe. Służące, w odróżnieniu od Chłopek tej samej autorki, nie sprawiają wrażenia lekkiego chaosu narracyjnego podczas czytania. Tutaj wszystko ładnie się układa. Historie i ich bohaterki wciągają czytelnika do swojego świata i sprawiają, że często ściska nam się serce. Po lekturze Chłopek wiedziałam już, czego mogę się spodziewać. Nie zawiodłam się

Cieszę się, że w końcu sięgnęłam po tę powieść, która już od dłuższego czasu pojawiała się w wyzwaniach czytelniczych na Goodreads. Główną bohaterką Kobiet Kristin Hannah jest Frances McGrath, która decyduje się wyjechać jako ochotniczka pielęgniarka do Wietnamu, gdzie trwa okrutna wojna. Autorka opowiada nie tylko o tym, czego świadkiem była Frankie podczas wojny w Wietnamie, ale także jak wyglądał jej powrót do domu, jakie nastroje panowały wówczas w Stanach, jak przyjęła ją jej rodzina i jak dziewczyna musiała sobie radzić sama z traumą i zespołem stresu pourazowego, który wpędził ją w nałóg. To piękna opowieść o kobietach niedocenianych, niezauważanych i pomijanych w historii zdominowanej przez opowieści mężczyzn

Nie wciągnęła mnie aż tak bardzo jak poprzednie dwie części. W odróżnieniu od trzeciej i czwartej części tu zdecydowanie bardziej interesowały mnie losy Tiggy niż Lucii. Trochę zmęczyły mnie te ciągłe opisy tańców i podkreślanie jak bardzo przepocone ubrania miała Lucia po każdym swoim występie

Niesamowita historia, choć momentami trochę się dłuży i trochę jest przegadana, zwłaszcza na początku. Biorąc pod uwagę różnego rodzaju rozwiązania techniczne czy ekologiczne funkcjonujące w powieści, aż trudno uwierzyć, że Herbert napisał to tak dawno temu. Niekiedy terminologia może sprawiać problemy. Nie do końca jestem fanką poszukiwania wyjaśnień w znajdującym się na końcu słowniczku pojęć. Wytrąca to z rytmu. Na szczególną uwagę zasługuje bogaty, literacki język, jakim w powieści posługuje się autor. Na pewno sięgnę po kolejne tomy. Jestem ciekawa, jak dalej potoczą się losy Paula Atrydy i planety Arrakis