Bardzo otwierająca oczy. Autor wykonał ogrom pracy przy zbieraniu materiałów. Aż trudno uwierzyć, że pieniądz może do tego stopnia pozbawić człowieka moralnego kręgosłupa. Ile jest takich rodzin i takich biznesów budowanych na ludzkiej krzywdzie...

Jestem wielką fanką książek Kristin Hannah. Autorka bez wątpienia wie, jak tworzyć historie, które poruszają do łez. Czytając opowieść Wiery o oblężonym Leningradzie, w którym panowała nędza, głód i przeraźliwe zimno, naprawdę ściska w gardle. Przepiękna historia o sile kobiet, sile miłości i trudnych niekiedy relacjach rodzicielskich. Końcówkę połknęłam jednym tchem

Trochę słabe. Na początku nawarstwienie problemów, w tym kilka takich wydumanych, potem magicznie wszystko się rozwiązuje, choć tak naprawdę niewiele się zmienia. Miałam dysonans pomiędzy Antkiem i Dantem. Główna bohaterka tej powieści, czyli tytułowa Nel, w pewnym momencie próbuje nakreślić czytelnikowi jakąś różnicę pomiędzy nimi i jednego pokazać w pozytywnym a drugiego w negatywnym świetle. Problem w tym, że ja tej różnicy nie dostrzegam, chyba tylko poza taką, że Antka stać na markowe ciuchy, a Dantego niekoniecznie. Wiele problemów zostało tutaj mocno spłyconych, a o dilowaniu prochami przez Dantego Nel w swoich zapiskach napomina jakoś tak jakby mimochodem, jakby to było zupełnie nic. Cała akcja z wylądowaniem Nel w szpitalu i zamieszaniem przed szkołą, jest tak naprawdę winą Dantego, tymczasem Nel o wszystko zdaje się obwiniać Antka, a może ja czegoś nie zrozumiałam... Końcówka, gdzie wszyscy razem siedzą nad rzeką i pieką kiełbaski, choć przez 3/4 książki mieli Nel za świruskę, mocno odjechana

Bardzo udane zakończenie serii. Znów więcej było tutaj Blue i Ganseya, co bardzo mnie ucieszyło. Poczułam ten specyficzny klimat jak w pierwszej części kruczego cyklu. Jedyny minus jak dla mnie to trochę zbędny wątek z Piper Greenmantle i ogólnie handlarzy magicznymi przedmiotami – na szczęście było tego niedużo, na pewno nie tyle, co w drugiej i trzeciej części. Zakończenie wątku z królem Glendowerem trochę dziwne, choć podświadomie gdzieś mogliśmy się tego spodziewać. Trochę rozczarowało mnie podejście autorki do postaci pana Szarego – chyba można to było rozegrać inaczej. Ogólnie całościowo oceniam ten cykl bardzo na plus. Już zawsze będzie mi się kojarzyć z gorącym, letnim okresem. Chętnie jeszcze kiedyś wrócę do tej serii

Piękno a zarazem dzikość i bezwzględność przyrody Alaski przytoczone w książce, urzeka, wzrusza i przeraża. Główną bohaterką jest tutaj Leni, którą poznajemy jako młodziutką nastolatkę. Jej żyjący w toksycznym związku rodzice fundują jej prawdziwy rollercoaster. Ojciec – weteran wojny w Wietnamie postanawia pewnego dnia przenieść się z rodziną na dziką i nieokiełznaną Alaskę w poszukiwaniu lepszego życia dla siebie i rodziny. Bezwzględna, dzika przyroda obnaża w mężczyźnie to, co najgorsze. Pomimo bardzo trudnych doświadczeń, Leni znajduje na Alasce swoją miłość. Jest to piękna, choć trudna i pełna bólu historia. Niestety matka dziewczynki Cora Allbright to postać, z którą nijak nie potrafiłam się utożsamić. Nie rozumiem tego typu kobiet. Nie potrafię zaakceptować aż tak daleko posuniętej bezradności i godzenia się z przemocowym mężem