To była bardzo trudna i poruszająca do głębi lektura. Choć mamy tutaj przedstawione losy czterech przyjaciół, to tak naprawdę najbardziej skupiamy się na postaci Jude’a, na tym, co niegdyś wydarzyło się w jego życiu. Tę historię poznajemy po trochu i z każdym kolejnym szczegółem jest ona coraz bardziej przerażająca. Przez wzgląd na poruszanie takich kwestii jak samookaleczanie, próby samobójcze, wykorzystywanie seksualne nieletnich, a także uzależnienie nie jest to książka dla wszystkich. Czułam, że to nie skończy się dobrze. Naprawdę dobra książka, ale i bardzo trudna

Dobre, wciągające i ciekawie napisane, bo poznajemy jedno wydarzenie z różnych perspektyw. Zakończenie zaskakuje. Do końca nie byłam pewna, jakie będzie rozwiązanie zabójstwa nastolatki. Duży plus za mangową oprawę graficzną i dynamikę narracji. Książka wciąga od pierwszych stron i czyta się niezwykle szybko

To, co chyba najbardziej lubię w tym cyklu to dwie linie czasowe. W Zieleni główna linia czasowa rozgrywa się w roku 2019, a w ramach retrospekcji cofamy się do roku 1989. Klimat końca lat 80-tych ciekawie oddany, choć dla mnie było tego za mało. Główny zarzut jaki mam do tej książki, jak i poprzednich tomów to fakt, że sprawca w całej powieści pojawia się marginalnie, przez co autorka nie daje czytelnikowi szans na prowadzenie w głowie własnego śledztwa i wytypowanie sprawcy. Czy w kolejnym tomie sprawcą będzie przypadkowy przechodzień, o którym autorka wspomni w dwóch zdaniach na jednej stronie? Rozumiem, że chodzi o to, by czytelnik nie domyślił się za szybko, ale w Czerwieni zostało to rozegrane zupełnie inaczej. Sprawca cały czas był z nami, niemal dmuchał nam w kark, dlatego jak dla mnie jest to do tej pory najlepsza część z całego cyklu. Zieleń miała spore szanse, by stać się drugą Czerwienią, ale rozwiązanie sprawy było dla mnie tak kuriazalne, że niestety obcinam jedną gwiazdkę. Poza tym zakończenie jest jakby nied­opow­iedz­iane­, urwane, niedokończone, ale być może jest to zabieg celowy. Wolałabym jednak wiedzieć, co ze sprawcą i jak potoczył się dalej wątek Beaty i Patryka

To już kolejna część historii sióstr D’Aplièse. Tym razem poznajemy losy CeCe, a akcja przenosi się do słonecznej Australii. Muszę przyznać, że bardzo podobała mi się ta część, równie mocno jak poprzednia. Urzekła mnie historia Kitty McBride i jej związek z Aborygenami. Jestem ciekawa kolejnych części

Nie jest to historia najwyższych lotów, ale jest w niej coś takiego, że zapada w pamięć. Sam koncept jest dość oryginalny i choć zakończenie bardzo przewidywalne, czytałam tę książkę z przyjemnością. Wywoływała we mnie jakieś takie miłe uczucie nostalgii. Warta przeczytania, choć niewątpliwie jest to pozycja skierowana typowo do młodego czytelnika