Szósty tom cyklu Kwiat Paproci, więc jak ktoś tu dotarł to lubi te klimaty. Jak dla mnie: ulubione lekkie guilty pleasure z zarysem mitologii słowiańskiej. Fajnie było poznać młodą Gniewę. Nie bierzmy tej książki zbyt poważnie a będziemy się świetnie bawić - i tę zasadę proponuje stosować do calego cyklu.

Pani Magda Gessler nie jest postacią obojętna i ciężko stwierdzić ile prawdy jest w tej książce, a ile niedomówień - ale czyta się świetnie, poprawia humor i zdjęcia z osobistych albumów też na plus.

Zapowiadało się dobrze, niestety rozczarowało i na końcu to już człowiek nie wie czy nadal czyta reportaż o pożarach w Australii i czy jednak o czymś innym. 3 na zachętę

Książka bardzo ciekawa. Niestety dla mnie męcząca była metoda napisania tej książki. Autorka opisuje wszystko cytatami z innych książek. Momentami ma się wrażenie że czyta się pracę doktorską tylko luźniej poprowadzoną. Dodatkowo fajnie byłoby gdyby w trakcie opisywania danego budynku czy zabytku dołączyć zdjęcia (np. Nakagin Capsule Tower). Ktoś to zna dobrze temat Japonii albo tam był może czytać tą książkę bez przerw, ale jeśli nie zna się wszystkich dóbr kultury Japonii na wyrywki to co chwilę odkłada się książkę żeby zobaczyć jak właśnie opisywana rzecz wygląda. Wydaje się, że ta książka może być fajną pozycją na pierwszą książkę o Japonii, bo porusza wiele wątków w tym historycznych, ustrojowych, kulturowych itp, ale mi osobiście brakuje w niej bardziej wyrazistego autora. Jeżeli ktoś woli mniej encyklopedyczny styl na pierwszą książkę o Japonii polecam: Japonia. Od anime do zen. Marco Reggiani