Jeszcze nie gaszę świateł

Niedawno ukazała się kolejna, nowa książka Józefa Janczewskiego, nosząca tytuł „Jeszcze nie gaszę świateł”. Pod tym refleksyjnym tytułem skrywa się tylko mały wycinek twórczości tego pisarza, prozaika i poety. Kolejny tomik poetycko-prozatorski nie jest z pewnością podsumowaniem twórczości pisarza, ale obrazem tego co najlepiej go charakteryzuje i wyróżnia. Janczewski potrafi zastosować dla różnych treści różne formy literackie. Jest autorem poruszającym się na wielopoziomowej płaszczyźnie poetyckiej. Pisze fraszki, limeryki, satyry, chętnie sięga po erotyk, sonet i haiku. Z reguły pisze wierszem białym, ale także trafiają mu się rymy, zwłaszcza gdy są to limeryki. Wspólną cechą jego tekstów jest to, iż maja charakterystyczny rytm i melodię. Zarówno w prozie jak i w poezji autor posługuje się metaforami, balansuje lirycznie po przez poddawanie się nastrojowi chwili i miejsca. Zabawia się finezyjnie ulotnymi frazami wierszy, które są bogatym zbiorem mądrości, błyskotliwych myśli i mogą być aforyzmami. Józef Janczewski żyje poezją i poezja żyje w nim, jest dla niego potrzebą taką jak chleb powszedni. Autor umie patrzeć poetycko na świat, lirycznie spogląda na przyrodę, na liść krążący w powietrzu i na ptaki eksmitowane z lasu. Wiele wierszy poświęcił właśnie naturze a w szczególności drzewom. W utworach związanych z przyrodą można poznać kunszt jego pisarstwa. W każdym wierszu, słońce zachodzi inaczej, a zwykły deszcz dzwoni zawsze inną melodią. Można by zarzucić Janczewskiemu, że pisze o sprawach banalnych i z prozy życia czyni poezję. Ale właśnie to jest jego sztuką pisania. Janczewski potrafi pisać o rzeczach zwykłych, o sprawach naszego powszechnego dnia. Świat postrzega jako cud natury, boleje nad jego niszczeniem i nad obojętnością ludzką. [naszemiasto.pl]