Stare złoto:

"Ktokolwiek dziś wstępuje na pogranicze między literaturą a folklorem, a zwłaszcza na obszar, który można by nazwać krainą pieśni ludowej, czuje się w roli samotnego wędrowca. Wśród kurhanów, jarów i pustaci nie zadomowił się na stale badacz, niekiedy tylko ukazuje się niby przygodny nomada i po pewnym czasie zwija swój namiot. Bezpańskie to na razie obszary. Teoretycznie wchodzą pod „władztwo" folkloru, ale od wielu lat, można śmiało powiedzieć od pół wieku, rzeczpospolita ludoznawcza tyle zajmuje się tą przestrzenią, co dawna rzeczpospolita szlachecka Dzikimi Polami. Mógł i powinien był udać się do zapomnianej krainy badacz ustnej twórczości literackiej, archeolog z działu zabytków słownych pieśni ludowej, historyk gminnej „arki przymierza". Ale obszar pozostawał pustką - gościnną i piękną.