Band Of Joy

Solowa płyta legendy rocka! Kariera Roberta Planta trwa już ponad 40 lat. Pierwszych profesjonalnych nagrań wokalista Led Zeppelin dokonał w 1966 roku. Rok później wraz z perkusistą Johnem Bonhamem założył grupę Band Of Joy. Wkrótce potem, w 1968 roku, gitarzysta Jimmi Page i basista John Paul Jones zaprosili obu do The New Yardbirds, które po kilku miesiącach przerodziło się w Led Zeppelin. Pomijając krótkotrwałe, okazjonalne reaktywacje, historia grupy zakończyła się po 12 latach, wraz ze śmiercią Johna Bonhama we wrześniu 1980 roku. Był to początek solowej kariery Roberta Planta. Nagrany w 2008 roku w duecie z Alison Kraus album "Raising Sand", wyprodukowany przez T-Bone Burnetta, zyskał niezliczone pochwały krytyków oraz zdobył sześć statuetek Grammy (między innymi w kategoriach Płyta Roku, Nagranie roku za utwór spółki Plant/Page "Please Read The Letter").Do projektu - "Band Of Joy" - wokalista zaprosił Buddy`ego Millera, który towarzyszył duetowi Plant Kraus na ostatniej trasie koncertowej. "Gdy graliśmy z Alison, skupiał na sobie całą uwagę publiczności. Imponuje mi również jego wiedza; to istny kurator muzeum rock`n`rolla". Miller jest współproducentem albumu. Płyta została nazwana tak jak pierwsza grupa wokalisty. Plant wyjaśnia: "W Band Of Joy, śpiewałem utwory innych wykonawców i musiałem się w nie wpasować. Ten projekt to próba przywołania tamtego nastroju i takiego podejścia do pracy. Chciałem nadać własną osobowość piosenkom innych twórców. Wpuścić w nie trochę powietrza... Przypominają utwory wypełniające płytę "Led Zeppelin III". To mariaż muzyki akustycznej i elektrycznej." Zespół akompaniujący stworzyli: Darrell Scott (gitara akustyczna, mandolina, mandolina oktawowa, bandżo, akordeon, gitary slide), Byron House (gitara basowa), Marco Giovino (perkusja i instrumenty perkusyjne) oraz Miller (gitara elektryczna, gitara barytonowa, sześciostrunowa gitara basowa oraz mandogitara). Płytę otwiera, pochodzący z repertuaru Los Lobos, "Angel Dance", w którego refrenie pojawia się orientalna melodia, owoc zainteresowań Planta muzyką Bliskiego Wschodu. "House Of Cards" Richarda Thompsona nawiązuje stylistycznie do koncepcji brytyjskiego folk-rocka z przełomu lat 60-tych i 70-tych reprezentowanego przez takie grupy jak Fairport Convention i Pentangle. "Central Two-O-Nine", autorstwa Planta i Millera, to akustyczny kawałek z chwytliwym refrenem. "Może się trochę kojarzyć z "Hats Off To (Roy) Harper" z "Led Zeppelin III" - wyjaśnia Plant. Pochodzące z repertuaru Low: "Silver Rider" i "Monkey", przypominają materiał z "Raising Sand". Tym razem Plantowi towarzyszy Patty Griffin, której współbrzmienie z głosem Roberta, wokalista określa jako "coś pomiędzy This Mortal Coil a The Shangri-Las". Nagranie "You Can`t Buy My Love" Barbary Lynn Plant odnalazł na składankowej płycie dodawanej do magazynu "Oxford". "I`m Falling In Love Again" pierwotnie została nagrana przez The Kelly Brothers. "Nasza wersja przypomina nagrania The Honeydrippers... " Własną wersję klasycznego utworu folkowego "Cindy I`ll Marry You Someday" Plant i Miller oparli na nagraniu śpiewaka folk Bascoma Lamara Lunsforda. Refleksyjny kawałek Townesa Van Zanta "Harm Swift Way" w wykonaniu Planta przeradza się w rockowy hymn. Finał płyty to ludowa piosenka "Satan, Your Kingdom Must Come Down", oraz opracowanie pochodzącego z połowy XIX wieku wiersza "Even This Shall Pass Away". (Opis pochodzi ze strony