Mój Kazimierz

Edward Hartwig należy z pewnością do "ludzi Kazimierza", w tym sensie, w jakim mówi się o powracajacych tu artystach, bo i on wraca tu regularnie na swoje fotograficzne plenery, zawsze z aparatem, zawsze czujny na każdy objaw urody tego miasta i otaczającego krajobrazu, niezmordowanie przemierzjący jego zaułki, zatracający się w tamtejszych wąwozach, ścieżkach i wciąż nowych szlakach. [...] Dziś wspomnienia te należą do przeszłości. Podobnie jak do przeszłości należą miejsca uwiecznione na niektórych spośród publikowanych tu zdjęć. Wiele innych uległo podczas wojny zniszczeniu. Ale ten Kazimierz, który przekazuje nam Edward Hartwig, jest Kazimierzem ukazanym w najintymniejszych błyskach jego piękna, pokazywanym tak, jak pokazuje się obiekt miłości. [Julia Hartwig]