Kolekcja Jubileuszowa: Góra Czterech Wiatrów

"Dął porywisty wiatr. Szare, bezgwiezdne niebo wisiało nisko nad ziemią, za ruchomą zasłoną padającego nieustannie deszczu nie widać było linii horyzontu, a wycie wichru głuszyło wszystkie odgłosy świata. Było pusto. Nawet bezdomny pies nie błąka się w taką noc po gościńcu, ale zaszywa w najzimniejszy bodaj i cudzy kąt, aby przetrwać do rana. A jednak z lasu ciemniejącego na tle szarzyzny wynurzyły się dwie postacie. Ś Nareszcie jakaś droga, Małgosiu Ś powiedział chłopak do skulonej, drobnej figurki, ubranej dziwacznie w przydługą kurtkę i płócienne spodnie, które owijały się za każdym podmuchem wiatru dokoła jej szczupłych nóg. Ś Mamy drogę! Ś zawołał starając się przekrzyczeć wichurę."