Byłam na wrzosowisku

Niedopowiedzenia, skróty myślowe (elipsy), powiążania treści i symboliki odległymi skojarzeniami wprowadzają czytelnika w świat obrazowania poetyckiego w sposób bardzo oryginalny. Niezwykle trafnie Autorka operuje przenośnią. Obrazy zamykające się w kilku wersach oddają stany wewnętrznego buntu oraz poszukiwania trwałych wartości, a zarazem ukazują prozę życia z jej okrutnym realizmem. Dotyczy to zwłąszcza relacji między "ja" a "ty" lirycznym. (...) W tonacji wyciszenia i znaków zapytania przedstawiona jest twórczość W. Szproch - miłość, wyrażająca się w spojrzeniu, które jeśli kocha - nie pyta czy "warto". Ale jest to miłość dojrzała. Różne są jej odcienie. Warto wejść w ich krąg." (Helena Wolny)