Dzieje nagrody literackiej Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie 1951-2011

Nagradzanie twórczości literackiej było próbą kontynuowania pewnych form życia kulturalnego, które przerwała wojna i wykoślawiła emigracja. Nadawały one życiu literackiemu na uchodźstwie cech normalności, a roztaczając mecenat kulturalny zachęcały pisarzy do pracy twórczej. Należy przypomnieć, że ten pierwszy, powojenny etap wchodzenia polskich uchodźców w życie nowych społeczeństw, głównie europejskich i amerykańskich, najeżony był niekończącymi się barierami natury językowej, kulturowej, obyczajowej, które kierowały wysiłki wielu pisarzy do wyczerpującej walki o codzienny byt. Niejeden pisarz zmuszony był do zaniechania pracy literackiej. Wpływało na to również duże rozproszenie polskich twórców po świecie i dokuczliwy brak kontaktu z żywym, codziennym językiem polskim. W nagrodzie pisarskiej ujawniła się solidarność społeczeństwa z pracą twórczą pisarzy, "chroniła go ona - mówił Tymon Terlecki - przed samotnością".