Księżyc nad Epidaurem

W sinym świetle wyglądał jak topielec wyrzucony na brzeg kaprysem żywiołu. [...] Spętany za ręce i nogi, przywiązany do masztu, jeszcze jeden potomek Odysa – na moich oczach dogorywał. Skończył swoją pieśń, zanim się przekonał, że Ziemia jest przecież kulista. Nie zatkał uszu woskiem i słyszy teraz wszystkie furie świata, ohydę i nienawiść, które się przeciwko niemu sprzysięgły. Co z niego zostanie? Szczapa miotana trąbą powietrzną, która szczątki w niebo uniesie? Są cztery żywioły. A piąty to żywioł szaleństwa. I biada temu, kto dostał się w furię pięciu żywiołów. I gdyby ojciec nasz, Odys, cudem tego nie uniknął, do dziś fruwałby nad nami kwilącym, obłędnym ptakiem.