Hakowanie sztuczej inteligencji

Wraz z rozwojem cyfryzacji, w tym m.in. intensywnego rozwoju Internetu Rzeczy, rośnie znaczenie automatyzacji procesów biznesowych oraz użycia inteligentnych systemów wspomagania decyzji z wykorzystaniem metod sztucznej inteligencji i technik zaawansowanej analizy danych. Ten bezsprzecznie ważny trend rozwojowy implikuje istotne zagrożenia i ryzyka. W książce autorzy opisują zjawiska celowej ingerencji na proces budowania i stosowania modeli sztucznej inteligencji opartych o maszynowe uczenie się, tak aby zakłócić ich działanie, czy też doprowadzić do zaprzestania ich funkcjonowania. Te realne zagrożenia mogą mieć olbrzymi wpływ na zdrowie ludzkie, funkcjonowanie przedsiębiorstw i gospodarki, a nawet bezpieczeństwo narodowe. Publikacja jest interesująca zarówno dla studentów i pracowników naukowcy szczególnie, że dotyczy nowego obszaru badawczego Adversarial Machine Learning. Będzie to też praktyczne źródło wiedzy dla wszystkich, którzy zajmują się wdrażaniem metod sztucznej inteligencji, zarządzaniem procesami wykorzystującymi metody analizy danych, czy też odpowiedzialnych za cyberbezpieczeństwo. Fascynacja ludzka nowymi rozwiązaniami z dziedziny sztucznej inteligencji wychodzi powoli z okresu euforycznego zachłyśnięcia się nowinkami technicznymi. Ludzie coraz częściej zastanawiają się, jakie mogą być minusy stosowania nowych rozwiązań opartych na SI. Pojawia się ryzyko związane ze świadomymi atakami na tego rodzaju systemy (…). Celem, jaki postawili przed sobą autorzy publikacji, jest holistyczne ujęcie problematyki hakowania systemów uczących się, stanowiących obecnie podstawowy rodzaj zastosowań, w jakim wykorzystuje się rozwiązania oparte na tzw. ograniczonej sztucznej inteligencji. Pojęcie hakowania autorzy rozumieją bardzo szeroko: nie tylko jako włamywanie się do gotowych, działających już systemów, ale również jako świadomą szkodliwą ingerencję w systemy podczas całego ich cyklu życia, czyli również podczas ich budowy i strojenia. Książka jest adresowana z jednej strony do środowiska naukowego zajmującego się problematyką cyberbezpieczeństwa, a z drugiej do praktyków – zarówno do osób konstruujących systemy uczące się, jak i odpowiedzialnych w firmach za ryzyko operacyjne i ciągłość działania. dr hab. Andrzej Kobyliński, prof. SGH