Skontrum:

„Zdecydowałem się w tym tomie na układ chronologiczny, żeby pokazać, jaką drogę przebyła poezja Macieja Roberta – od przydymionych, kostycznych i elegijnych struktur, granitowych bloków pisanego tetrastychem wiersza osadzonego w rejestrach ośmielonej wyobraźni (…),do znacznie bardziej kapryśnych i oszczędnych wierszy-spostrzeżeń w stylu W.C. Williamsa, nierzadko sięgających po gnomę, rodzących się z jednego namysłu lub jednej, rozpisanej obserwacji. Bazą dla tej wędrówki jest historia Polski (zwłaszcza Łodzi) w dobie transformacji ustrojowej, pamięć migracji i awansu społecznego rodziny, pełzający schyłek PRL-u i wczesne lata kapitalizmu, z których wyłania się następnie przeciętny, mieszczański żywot autora jako reprezentanta współczesnej klasy średniej.