Specjalne potrzeby edukacyjne w urzędowym dyskursie pedagogicznym

Podjęcie przez autorkę problematyki społecznej i edukacyjnej integracji uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi znajduje głębokie uzasadnienie we współczesnym dyskursie naukowym […] Autorka łączy „kategorie myślenia o niepełnosprawności” ze sposobami ich „cementowania w praktykach społecznych”. Na warsztat bierze problematykę prawnych podstaw organizacji kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, ale rozpatruje je w świetle paradygmatów pedagogicznych i próbuje odczytać humanistyczne sensy i „działania” prawnych rozporządzeń w codziennej praktyce edukacyjnej […]. Za inspirację dla projektowania przemian procesu kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi dr Agnieszka Olechowska przyjmuje „rozwijaną w studiach socjolingwistycznych i postkolonialnych teorię «trzeciej przestrzeni wypowiedzenia» (Fanon, Said, Bhabha), zwaną w uproszczeniu teorią «trzeciej przestrzeni»”. W teorii tej dostrzega szansę na krytyczne naruszenie funkcjonujących opozycji tradycyjnego dyskursu pedagogicznego i dyskursu humanistycznego, i wyłonienie nowej przestrzeni stanowiącej szczególną formę porozumienia między pierwotnymi dychotomiami, co może być ważnym krokiem w urzeczywistnianiu idei emancypacji, podmiotowości i autonomii wszystkich uczestniczących w niej podmiotów edukacyjnych.