Uwięzieni w grach relacyjnych:

Bliskość z drugim człowiekiem. Któż o niej nie marzy? O byciu zobaczonym. Usłyszanym. Przyjętym takim, jakim się jest. Bez poprawiania. Bez stawiania warunków. Bez konieczności zasłużenia na akceptację. Bliskość zaczyna się tam, gdzie można być obecnym bez udowadniania swojej wartości. Gdzie Twoje „ja” nie musi się zmieniać, naprawiać ani dopasowywać, by znaleźć miejsce obok drugiego człowieka. Bliskość, która jest bezpieczną więzią i w której możesz mieć pewność, że relacja wytrzyma napięcie. Brzmi pięknie, jednak dla wielu z nas tego typu relacja pozostaje niedostępna. To pokłosie treningu, jaki zafundował nam świat, w którym nie wystarczyło po prostu istnieć ― trzeba było być „jakimś”, zachowywać się w konkretny sposób. By zyskać akceptację, trzeba było grać. Gry, w które gramy z innymi ludźmi, pozwalają nam pozostać z nimi w relacjach. Dzięki nim zaspokajamy ważne dla nas potrzeby, jednocześnie rezygnując ze swojej autentyczności. Gdy gramy w gry relacyjne, przestajemy być sobą. Przestajemy być widziani takimi, jakimi jesteśmy. W efekcie, pozostając wśród ludzi, czujemy się samotni i przegrywamy bliskość ― tu i teraz. Czy można opuścić grę? Oczyścić relację? Stanąć w prawdzie, powiedzieć drugiej osobie: „To JA, zobacz MNIE, zaakceptuj”? Chcemy Cię zapewnić, że można i warto to zrobić. [empik.com]