Ciało Małgorzaty:

Świat poetycki Krzysztofa Ćwiklińskiego to świat antynomii i dychotomii. Ja liryczne funkcjonuje między początkiem a końcem, życiem a śmiercią, żywymi a umarłymi, bytem a niebytem, ciemnością a jasnością. Podmiot liryczny równocześnie jest i nie jest, zmaga się z ciałem i duchem, z duszą i sercem, na granicy snu i jawy. Pragnąłby ogarnąć wszystko, jednak aby do tego doszło, powinien wcześniej ogarnąć nic; nic, czyli nicość. Ogarniając wszystko i nic, być może uda mu się stworzyć — czy może lepiej odtworzyć, zrekonstruować — całość. Bo przecież o to właśnie chodzi: zbudować całość z drobiazgów, strzępów, fragmentów rozsypanych po wszechświecie.