Ogród w chmurach

Komfort przyswajanej treści książki oraz irytujące wulgaryzmy wywoływały u mnie rozbieżności literacko-czynnościowe, polegające na rozdrażnieniu i znużeniu. Możliwe ,że czas i otoczenie czy liczne wspominane bluzgi nie sprzyjały w lekkości przyswajanej treści. • Książka głównie osadzona w środowisku przestępczym i księgarskim, retrospektywa tytułów książek które warto przeczytać jest atutem fabuły. • Tytułowy "Ogród w chmurach" to dach blokowiska gdzie hodowane są kwiaty i marihuana. • Napiszę slangiem młodzieżowym, że mnie nazbyt nie rajcował ten atrakcyjny wizualnie okładkowy i książkowy "Ogród w chmurach"

Lubimy wierzyć w cudowną moc literatury, która potrafi zmieniać pokrzywione życiorysy w idealistyczne bajki. Taki właśnie jest ,,Ogród w chmurach" Romaina Potockiego. To powieść, która podnosi na duchu i umacnia w przekonaniu, że jednak warto czytać książki. • Nastoletni Robert, zwany Tistou, to dzieciak z francuskiego blokowiska opanowanego przez narkotykowe gangi. Nie ma łatwego życia, a jego przyszłość rysuje się w marnych barwach. Nie stać go na zapewnienie szpitalnej opieki dla ciężko chorującej matki. Zacznie więc kombinować, próbując założyć na dachu wieżowca kwietny ogród, który tak na prawdę będzie przykrywką dla niewielkiej plantacji marihuany. To niestety zwróci baczną uwagę miejscowego bossa - El Ghaiba zwanego Jo. Kłopoty zaczną prześladować Tistou ze zdwojoną siłą. Jednak odskocznią dla młodego będzie dorywcza praca w zagraconej księgarni prowadzonej przez starszą, lekko zwariowaną właścicielkę -Sophie. To tam zakocha się w magicznym świecie literatury, zasmakuje prawdziwej przyjaźni, pozna niezwykłe historie i życiorysy. Czy ten idealistyczny świat uratuje go przed brutalną rzeczywistością gangsterskiego blokowiska? • ,,Ogród w chmurach" powinno się czytać trochę jak baśń z pewnym przesłaniem, czy też morałem. Baśń wpisaną w realia współczesnych zdegradowanych miejskich przedmieść. Mnie ona nie porwała, co jednak nie przekreśla mojego uznania dla autora i jego fabularnego konceptu. Kibicowałem Tistou i chciałbym wierzyć w przesłanie książki. Choć to tylko taka idealistyczna bajka...