Nie widać mnie:

Publikacja pod red. Ani Witkowskiej, nawiązuje tytułem zarówno do muralu artystki, jak i serii zinów wydawanych przez Plenum Osób Opiekujących Się. Książkę otwiera rozmowa Moniki Weychert z autorką o nadopiekuńczości oraz o wystawie „Maciora. O świni, która nauczyła się latać” (TRAFO, 2023). W jej tle wybrzmiewa doświadczenie kuratora ekspozycji Stanisława Rukszy - permanentnego biegu, zmęczenia i niedoczasu wpisanego w pracę w polu kultury i sztuki. Powstanie Plenum Osób Opiekujących Się podczas pandemii COVID-19 stanowi ważny punkt książki. Wera Morawiec opisuje działania kolektywu: wzajemne wsparcie, troskę, warsztaty, wspólne czytania, uzupełniając treści autorskimi memami. Kuba Szreder analizuje czasowość widzialności w sztuce, niedoszacowanie opieki oraz ekonomiczne mechanizmy jej niewidzialności. Małgorzata Widomska współtworząca warszawskie Inne Towarzystwo – kolektyw osób twórczych, opisuje w swym rozdziale o tym, jak poprzez macierzyństwo udało jej się wrócić do malarstwa, wybrać siebie i znaleźć siły, by być obecną w kolektywie oraz zacząć pisać o sztuce. Jej artykuł ma bardzo osobisty i czuły rys, a dopełniają go portrety rosnących dzieci autorki. W eseju „Zrzeszenia totalnie uziemione” Joanny Synowiec (BWA Dizajn), autorki m.in. „Wszystko w moich rękach”, pojawia się feministyczne miękkie podbrzusze, a wraz z nim wątek politycznego wymiaru praktyk opiekuńczych oraz potrzeba naprawy miejsc, w których opieka jest systemowo pomijana. Pamela Bożek opisuje pilotażowy program w Zachęcie, prowadzony z grupami Osób Opiekujących Się / Wspierających oraz Osób z Niepełnosprawnościami, wskazując na znaczenie asystencji jako standardu dostępności instytucjonalnej. Publikację zamyka tekst Matek Twórczyń autorstwa Agnieszki Strzeżek, prezentujący ich książkę „Ręka, która porusza kołyskę, trzyma pędzel” - zestawienie współczesnych praktyk i badań dotyczących opieki w polskim polu sztuki. Całość dopełniają dwa zdjęcia „Supermatki” Elżbiety Jabłońskiej (2020, 2022) oraz link do audio-„Przewodnika Szybkiego Odciążania” autorstwa POOS. Publikacja kierowana jest do osób doświadczających przeciążenia, niewidzialności lub wątpiących w sens własnej praktyki twórczej - daje zarówno refleksję, jak i prezentuje narzędzia wspierające i wzmacniające. „Nie widać mnie” ma dać osobom czytelniczym impuls do akceptacji własnych słabości, a może nawet kreowania niewielkiej wspólnoty, nowego plemienia, gdzie poczuje się bezpiecznie i twórczo.