Dama z perłą:

Miała wszystko, czego można było pragnąć – pałac, bogactwo, zachwyt świata i życie, które z zewnątrz wyglądało jak spełniona bajka. Od pierwszych chwil czuła, że tę rolę, powinna zagrać najlepiej, jak potrafi. Uczyła się więc tego świata - zasad, gestów, uśmiechów - aż w końcu robiła to tak dobrze, że wszyscy uwierzyli w jej szczęście. Prawie wszyscy. Za fasadą pereł i salonów było coś, czego nie dało się ukryć - strata, małżeństwo, które zamiast bliskości przynosiło coraz większy chłód, i ciało, które zaczynało odmawiać posłuszeństwa. A przede wszystkim była w niej potrzeba by ktoś ją dostrzegł, nie jako księżną, nie jako ozdobę, ale jako kobietę. Jak długo można żyć cudzym życiem, zanim zacznie się tracić własne? I czy w świecie, w którym wszystko zostało już ustalone, jest jeszcze miejsce na wybór? Najtrudniej uciec od życia, które wszyscy uważają za idealne.