Łuck pod dwiema okupacjami:

Jadwiga Haber (1906–1993) z d. Wiszniowska urodziła się w Żytomierzu (Ukraina). Dwóch jej braci zostało zamordowanych przez bolszewików za działalność w Polskiej Organizacji Wojskowej. Na początku lat 20. XX w. Jadwiga zamieszkała w Polsce. Szybko usamodzielniła się zawodowo, założyła rodzinę. Pracowała i mieszkała w Łucku na Wołyniu. Z tym miastem pozostała związana także po nagłej śmierci jedynego syna, która zburzyła jej dotychczasowe życie. W 1939 r. była urzędniczką magistratu w Łucku. Tu przetrwała okres wojenny, przeżywając najpierw wstrząs po klęsce 1939 r., następnie znosząc ciężary związane z polityką represyjną zmieniających się władz, pogarszającymi się warunkami życia codziennego, rosnącym zagrożeniem nie tylko ze strony okupantów, ale i ukraińskiego podziemia nacjonalistycznego. Była świadkiem zagłady łuckich Żydów i masowych mordów na ludności polskiej. Od 1942 r. wraz z drugim mężem Bolesławem Haberem (1913–1992) zaangażowała się w działalność konspiracyjną. Odpowiadała za łączność łuckiej delegatury władz podziemnych. Po ponownym wkroczeniu na Wołyń wojsk radzieckich Haberowie w obawie przed aresztowaniem opuścili Łuck. Zostali jednak aresztowani w początkach maja 1944 r. w Krzemieńcu. Skazano ich na wieloletni pobyt w obozach w Kazachstanie a następnie na zesłanie w Krasnojarskim Kraju. Do Polski wrócili dopiero pod koniec 1955 r.