Mój brat spędził znaczną część życia pogrążony w marzeniach. W ubogim świecie klasy robotniczej – gdzie przemoc społeczna często objawiała się jako ograniczenie własnych pragnień – wyobrażał sobie, że zostanie światowej sławy rzemieślnikiem artystą, będzie podróżował, dorobi się fortuny i zostanie konserwatorem zabytków, kimś w rodzaju dawnych budowniczych katedr; marzył, że jego biologiczny ojciec, który go porzucił, wróci i obdarzy go miłością. Jego marzenia zderzyły się z twardą rzeczywistością, w której przyszło mu żyć, i nie zdołał zrealizować ani jednego z własnych fantastycznych projektów. Pragnął uciec od swojej szarej egzystencji bardziej niż czegokolwiek innego, a jednak nikt nie nauczył go, jak to zrobić; wszystko w nim – jego brutalność, sposób traktowania kobiet, z którymi był związany, lecz także innych napotkanych na swej drodze ludzi – skazywało go na porażkę. Pozostały mu jedynie hazard i alkohol jako sposoby na zapomnienie. W wieku trzydziestu ośmiu lat, po latach niepowodzeń i depresji, znaleziono go martwego na podłodze jego małej kawalerki. Ta książka to historia upadku, życiowego bankructwa, krachu. Édouard Louis śledzi losy człowieka, którego postawa budziła powszechną odrazę: zachowywał się agresywnie, był mizoginem i homofobem. Gdzie jednak zaczyna się zrozumienie i jak daleko może ono sięgać? W książce „Krach” Louis szuka odpowiedzi na każdym kroku – konsultuje się z pisarzami i psychoanalitykami, a także zadaje pytania rodzeństwu, matce, partnerkom brata oraz samemu sobie. Z tego strumienia wspomnień i bólu wyłania się radykalny gest godności i wybaczenia
