Upalny sierpień 2025 roku, Olsztyn. Zuzanna Maksymiuk wychodzi rano z wynajmowanego mieszkania i jedzie autobusem do szpitala pulmonologicznego, w którym odbywa praktyki studenckie. Ostatecznie nigdy tam nie dociera. Ślad urywa się na leśnej ścieżce. Mimo intensywnych poszukiwań policja nie wpada na trop dziewczyny. Pół roku później, w środku mroźnej zimy, Karolina Orkisz, współlokatorka Zuzy oraz wnuczka lokalnego potentata piekarniczego, zleca prywatnemu detektywowi Rafałowi Rogalskiemu odnalezienie przyjaciółki. Raro rozpoczyna śledztwo, które nieoczekiwanie kieruje go w stronę brutalnych czasów drugiej wojny światowej. Jednocześnie detektyw próbuje ustalić, dlaczego trójmiejska mafia chce zabić jego syna. Czy Rogalskiemu uda się odkryć, co się stało z zaginioną studentką? Czy zdoła uratować syna? I jakie tajemnice skrywa senny, przysypany śniegiem Olsztyn? Zwykle zaginieni dzielą się na dwie grupy. Pierwsza obejmuje ludzi, którzy z jakiegoś powodu postanowili zniknąć. Wiadomo jednak, że ci, którzy znikają z własnej woli, tworzą podgrupy. Zniknęli, bo kogoś poznali. Zniknęli, bo chcą zacząć od nowa. Zniknęli, bo ktoś ich do tego namówił. Zniknęli, bo mieli problemy finansowe. Zniknęli, bo czegoś im w życiu brakowało. Zniknęli, bo przed kimś uciekali. Zniknęli, bo nie chcieli być ciężarem dla najbliższych. Zniknęli, bo chcieli kogoś swoim zniknięciem obciążyć. Zniknęli, bo wybrali samobójstwo. Do drugiej grupy zaliczam tych, których wbrew ich woli wyrwano z naturalnego środowiska. Ta kategoria jest znacznie węższa. Ludzie zniknęli, bo ktoś im zrobił krzywdę. Do której grupy zaliczała się Zuzanna Maksymiuk? - fragment książki
