Między anomią a fatalizmem:

Podjęte przez autora kwestie, związane z deregulacją społeczną, są fundamentalne, mieszczą sie w tym, co Anglosasi nazwaliby sociological mainstream. Udanej rekonstrukcji konceptu Durkheima (a także innych wybitnych teoretyków) towarzyszy nie mniej udana i konsekwentna próba przełożenia ustaleń teoretycznych na język socjologii empirycznej. Samo badanie empiryczne, analiza i wnioski mogą być stawiane za wzór dobrej roboty. W odróżnieniu od większości socjologów empirycznych (tak usposobionych ilościowo, jak jakościowo), autor nie fetyszyzuje narzędzi badawczych, nie epatuje technicznym żargonem. Jego wywód jest wartki i ciekawy, skłania do namysłu, wręcz prowokuje do polemiki. Z recenzji prof. dra hab. Aleksandra Manterysa