Zbieracze borówek

Nigdy nie czytałam piękniejszej książki. Uczy życia, potrafi ponieść na duchu i zadziwić do czego zdolny jest człowiek. jest ona o pokonywaniu barier, trudności zaufania od innych. Polecam bardzo dla osób, które kochają spokojne książki z pięknym przekazem

Całe życie na kilkuset stronach powieści. Jak opowiedzieć bolesną historię rodzinnej traumy? Jak przekazać opowieść o kilkudziesięciu latach życia, które mogło przecież wyglądać zupełnie inaczej, gdyby nie... Właśnie... To pytanie o gdybanie jest jakimś podprogowym motywem wybrzmiewającym z kart powieści Amandy Peters. • Dwie historie: Joego i Ruthie, rodzeństwa pochodzącego z indiańskiej rodziny mieszkającej w latach 60-tych w Nowej Szkocji rozchodzą się pewnego dnia w którym małoletnia Ruthie znika bez śladu na plantacji borówek. Joe będzie do końca życia obwiniał samego siebie, że to przez niego zniknęła jego siostra. Ruthie po porwaniu zyska nową tożsamość i szybko zapomni o swoich indiańskich korzeniach. • Dwie opowieści o losach i charakterach bohaterów, ciężarach podjętych przez nich decyzji, o popełnionych grzechach i próbie ich odkupienia. Czyta się to wszystko na jednym prawie wydechu z podskórnym mrowieniem, a może i nawet łezką wzruszenia. • Z czystym sumieniem własnym gorąco polecam.

Wspaniała książka o poszukiwaniu siebie,prawdy ,o rodzinie,miłości i przebaczeniu.

Piękna historia,mogłaby być to wciągająca opowieść . Ale no niestety,mogłaby być ...

ZBIERACZE BORÓWEK, wzdycham po zakończeniu czytania. Na myśl przychodzą mi pola z filmowej wersji "Przeminęło z wiatrem", czy robotnicy na polach z serialu "Północ Południe"... • ZBIERACZE BORÓWEK i ich dusze, które wniknęły w moją. Zaczęłam czytać niepozornie, przykucnęłam jakoś, że na chwilę tylko, że na dwadzieścia minut, że tylko zacznę, że zobaczę, że ... i nic z tego że na chwilkę nie wyszło. Zostałam w tej książce cała i do dziś chyba jestem, mimo, że lektura dawno odłożona. • i chyba to jest piękno, jakiego zawsze szukam w książkach. tej tajemnicy wymieszanej z ciekawością i z tym eterycznym zmysłem strachu jakiegoś. bo co jeśli...? co się stanie i dlaczego...? • i jak to życie pokrętne jest. • i nurzam się w historii rodziny, która zmaga się z tragedią - ze zniknięciem Ruthie. została sama na wzgórzu. tam ją zostawia Joe, który z tym jej zostawieniem do śmierci nie znajdzie w sobie ukojenia. koszmar czynu i samoobwinianie będą mu ściskać gardło do chwili śmierci. wiele kroków postawi z złym kierunku, zbyt wiele słów powie, których nie powinien, zbyt wiele przemilczy, zbyt wiele przełknie, zrobi i zniszczy... i upadnie w samotności i chorobie, by pewnego dnia dowiedzieć się o życiu bez niego. • i jest Norma, która Normą nie czuje się w ogóle. są sny i wiele niewiadomych i rodzice, którzy milczą lub mówią to, co chcą by wiedziała. a prawda? gdzie jest prawda? czy życie ma być ślizganiem się po przeczuciach, domysłach i jakiś wewnętrznych poszukiwaniach siebie gdzie indziej? • i nadchodzi moment, gdy choroba się panoszy, gdy zjawiają się ludzie - ci potrzebni i wyczekiwani, nadchodzi chwila ukojenia. dla wszystkich. • i puszcza węzeł na szyi, łapiesz oddech i wiesz, że życie - jakby nie było - jest bardzo dobre. • ZBIERACZE BORÓWEK czyta się z emocjami. czytasz i chłoniesz każdą z postaci. wiesz, co znaczy samotność pośród ludzi i łzy wypłakane w ciemnym pokoju. wiesz, jak ściska tata i jak głaszcze mama. wiesz, czym jest rodzina, bliskość i kochające oczy, które patrzą na ciebie. wiesz, czym jest dom i bycie w nim. tak wiele? oj, wiele, a niewiele. • wspaniała powieść, która wrasta w duszę czytającego i tam zostaje. • agaKUSIczyta

Przewidywalna, niezbyt ambitna, ale bardzo ładna. Czytając płynie się w emocjach, historii aż do szczęśliwego końca. Polecam.