Niezwykle interesująca, choć momentami trudniejsza w zrozumieniu pozycja ukazująca genezę nie tylko chrześcijaństwa, ale i ogólnie humanizmu.

Bardzo słaba. Nudna jak flaki z olejem

"Śmiertelna układanka" to kolejny rewelacyjny, intrygujący i wciągający kryminał pełen emocji, napięcia, tajemnic, wartkiej akcji, ciekawego śledztwa, mylnych tropów, zaskakujących zwrotów akcji i zaskakującego zakończenia. W pewnym momencie wszystkie puzzle tej układanki wskakują na swoje miejsce i tworzą świetną całość. W tej części poznajemy bliżej Trinity i dowiadujemy się o jej trudnej przeszłości. Książkę czyta się z zapartym tchem. Uwielbiam tę serię i polubiłam Josie i innych bohaterów.🙂 Polecam 🙂

Niezła historia, zmieniająca sposób postrzegania braci szlacheckiej w dawnej Polsce. • Jakkolwiek narzuca się pytanie czy przykłady, podane na kartach książki, nie próbują zbyt mocno udowodnić wstępnej tezy? Zapewne były to straszne czasy tylko czytajac te historie człowiek zastanawia sie jak ktokolwiek z chłopstwa przeżył więcej niż kilka lat w tym szlacheckim obozie pracy. • Przydałby się może jakiś przykład, że bywały i wyjątki. No chyba, że takich źródeł faktycznie brak.

Stachura wieczny tułacz. • Stale go gdzieś gnało i nosiło, i wodziło na pokuszenie. A w tych jego: szedłem, widziałem, patrzyłem, jest i zachłyśnięcie się, i zdumienie, i zachwyt. I prawdziwe bycie między niebem a ziemią. Przyciąga jak magnes. • Kiedy po raz pierwszy, jeszcze w podstawówce, przeczytałam „Jasny pobyt nadrzeczny”, zafascynowała mnie wolność i swoboda głównego bohatera, taka na wyciągnięcie ręki. Jak niewiele trzeba mu było. To jego łażenie, jazda pociągami na gapę, strategie przetrwania, cała jego ówczesna filozofia, wówczas były mi bardzo bliskie. Już wtedy Stachura stał się moim ulubieńcem z podręcznika do polskiego. • Te debiutanckie opowiadania czytałam w wieku piętnastu lat i wtedy byłam pod ich wielkim urokiem. • I… szkoda, że na tamtym czytaniu nie poprzestałam. • Tymczasem skusiła mnie ta pomarańczowa okładka i wysłuchałam ośmiu opowieści, a czar wrażeń z młodości prysł. Jakże sytuacja życiowa, dojrzałość, ustatkowanie się (strasznie to brzmi, a jednak) zmieniają perspektywę. Został sentyment, ale… wcale już te teksty nie są mi bliskie tak, jak były wtedy. • Ta wczesna stylistyka prozy Stachury nieprzemożnie narzuciła mi skojarzenie ze stylistyką malunków Nikifora. I już raczej ta asocjacja się ode mnie nie odczepi. • À propos skojarzeń, tytuł opowiadania Stachury, „Jasny pobyt nadrzeczny”, szalenie pasuje do literackiej estetyki Kornela Filipowicza!