Poznajcie Gaję Wicherek. Gaja mieszka w chatce w samym sercu lasu, która jest leśniczówką. Bo tata Gai Franek jest leśniczym, a mama Pola spędza czas w domu wraz z córką i realizuje z nią edukację domową. Gai jest trochę przykro, że nie ma przyjaciół i że nie chodzi do normalnej szkoły wraz z innymi dziećmi. Ale prawda jest taka, że ma coś, czego inni nie mogą mieć. To niesamowicie intresujące otoczenie przyrody, wśród której realizuje program nauczania. W związku z tym dziewczynka ma ogromną wiedzę na temat roślin, zwierząt oraz zjawisk występujących w naturze. Marzy o psiaku, który mógłby umilić jej czasem samotne chwile. Od czasu do czasu odwiedza ją babcia z Warszawy, która jest wiecznie z czegoś niezadowolona i nie może pojąć, jak można mieszkać z dala od "cywilizacji". To jej osoba nadaje tej historii pewnego kolorytu. Krótko mówiąc opowieść Gai jest interesująca, zaskakująca i pełna dobrego humoru. Polecam Wam ciepło. Lektura ta może znacznie skrócić czas oczekiwania na nadejście wiosny ;)

Reportaż "Lud" to historia Grenlandczyków zamieszkujących małą, skalistą wysepkę. Większość jej bohaterów zamieszkuje w małym miasteczku zwanym Uummannaq, co w grenlandzkim znaczy "tam, gdzie leży serce". Wiśniewska przybyła tu by pełnić funkcję wolontariuszki w domu dziecka. Nie była to praca łatwa. Po pierwsze z uwagi na to, że była kimś dla nich "obcym" i kimś "na chwilę". Po drugie dlatego, że młodzież na Grenlandii jest bardzo nieufna, słaba psychicznie, nieco wyalienowana. Choć na początku nie było łatwo, w końcu nawiązała kontakt z "tubylcami", którzy z każdym kolejnym dniem stawali się coraz bardziej otwarci, rozmowni, przyjaźni. • Z zapr­ezen­towa­nych­ rozmów wyłania się obraz Grenlandczyków, którzy są bardzo dumni ze swojego pochodzenia. Starają się być wierni własnym ideałom, tradycji, kulturze. Są też mocno związani ze swoją przeszłością w kontekście rodzinnym. Poruszają też tematy związane z kolonizacją. Ujawniają wady i zalety, jakie wynikają z korelacji między Grenlandią, a Danią. Z całej tej historii powstaje obraz mało budujący. Grenlandczycy borykają się z bardzo wieloma problemami. Są to problemy nie tylko natury politycznej, gospodarczej, finansowej, ale także i socjologicznej. Chcieliby stać się państwem niezależnym, ale są świadomi tego, że nie są w stanie być krajem niezależnym finansowo i samo­wyst­arcz­alny­m gospodarczo. • Bohaterowie reportażu Wiśniewskiej są osobami niezwykle interesującymi. Każda z nich opowiada własną historię. Powstaje z nich obraz tytułowego ludu, który potrafi żyć w niezwykle ekstremalnych warunkach. Nie dlatego, że musi, tylko dlatego, że chce. Bo mimo wielu podejmowanych przez nich prób "ucieczki" do "niby" lepszego, bardziej cywilizowanego świata, w większości decydowali się oni na powrót w swe rodzinne, siarczyście zimne i ogromnie wymagające strony. Według nich tylko tu, na Grenlandii czują rzeczywistą bliskość matki natury. I to jest w tej książce najpiękniejsze, wśród tych licznych "mankamentów", wynikających oczywiście z ogromnych różnic kulturowych między nami i nie tylko...

Książka opowiada historię Agnès – reżyserki, która po rozwodzie zmaga się z życiem, gdy nagle otrzymuje wiadomość, że jej ciotka, Colette Septembre, uznana za zmarłą trzy lata wcześniej, ponownie “umiera”. W efekcie Agnès wyrusza do burgundzkiego miasteczka (Gueugnon), by rozwiązać zagadkę — kto wtedy został pochowany, co naprawdę wydarzyło się z Colette, jakie życie prowadziła. Narracja łączy różne linie czasowe – m.in. drugą wojnę światową, lata 50., współczesność – oraz różne głosy bohaterów, co pozwala stopniowo odsłaniać tajemnice, rodzinne więzi, samotność, inicjuje refleksję na temat tego, na ile naprawdę znamy innych. • Valérie Perrin tradycyjnie operuje subtelnym, wyważonym językiem – nie epatuje przesadną dramatyzacją, raczej stawia na “wewnętrzny świat”, codzienność, drobne gesty i to, co nied­opow­iedz­iane­. Klimat książki jest melancholijny, nostalgiczny, z elementami tajemnicy — bardziej powieść obyczajowa niż typowy thriller. Recenzenci podkreślają, że tempo jest spokojne, narracja daje przestrzeń do refleksji. • Ciekawą konstrukcję — połączenie zagadki (“kto został pochowany”), podróży w przeszłość, odkrywania tożsamości i relacji wspiera bardzo dobry warsztat literacki — styl autorki, empatia dla bohaterów, wrażliwość na tematykę samotności, pamięci, rodzinnych sekretów. Liczne, spiętrzone wątki mogą się trochę mieszać i dawać uczucie lekkiego chaosu, co ma też swój urok. • „Colette” to powieść, która zostaje w pamięci — nie poprzez bombastyczne zwroty akcji, ale dzięki emocjom, tajemnicy i głębszym pytaniom. Valérie Perrin po raz kolejny pokazuje, że potrafi pisać z empatią, wrażliwością i dobrym wyczuciem tematu. Choć momentami może wydać się zbyt spokojna lub rozwlekła, to jednak jej wartość literacka i emocjonalna są znaczące.

Wciągający thriller o wyjątkowej konstrukcji fabuły. Umiejętnie budowane napięcie oraz liczne zwroty akcji i zmuszające do refleksji motywacje bohaterów. Jak cienka bywa granica między prawdą a manipulacją? Dynamiczna akcja i niejednoznaczne zakończenie sprawiły, że powieść wzbudza wiele emocji oraz różnych interpretacji.

Poruszający portret Fridy Kahlo – kobiety doświadczonej przez los, zmagającej się z bólem fizycznym i emocjonalnym, samotnością oraz niespełnieniem. Autorka prowadzi narrację na dwóch płaszczyznach czasowych: w czasach życia malarki oraz wiele lat później, w Buenos Aires. Poznajemy Nayeli – młodą Tehuankę, która uciekając z domu, trafia do Niebieskiego Domu. Tam, w cieniu choroby i izolacji Fridy, rodzi się między kobietami niezwykła więź. Ta relacja staje się sercem powieści i nadaje jej głębokiego, emocjonalnego wymiaru. • W drugiej części historii przenosimy się do Buenos Aires, gdzie po śmierci Fridy zamieszkała Nayeli. Po latach jej wnuczka odkrywa tajemniczy obraz przedstawiający babcię – dzieło, które może odmienić jej życie. Podczas dyskusji wiele uwagi poświęcono także burzliwej relacji Fridy z Diego Riverą. Klubowicze podkreślali, że ich związek – pełen namiętności, zdrad i powrotów – był dla artystki zarówno źródłem inspiracji, jak i cierpienia. Zwrócono uwagę, że autorce udało się ukazać Fridę w sposób bardzo ludzki – nie jako ikonę sztuki, lecz jako kobietę kochającą, wrażliwą i zmagającą się z własnymi słabościami. • ~EF