To moje pierwsze spotkanie z tym autorem, którego już po pierwszej pozycji jaka wpadła mi w ręce polubiłam uznając niekoronowanym królem sag historycznych. Autor zabiera nas w podróż do XIX-wiecznego Państwa Środka – świata pełnego kontrastów, gdzie skrajny przepych Zakazanego Miasta zderza się z brutalną biedą i upokorzeniem kolonializmu. Rutherfurd umiejętnie splata losy postaci fikcyjnych (od chińskich chłopów, przez piratów, aż po zachodnich kupców i dyplomatów) z postaciami autentycznymi, z cesarzową Cixi na czele. Dzięki temu zabiegowi burzliwa historia Chin – wojny opiumowe, powstanie tajpingów czy powstanie bokserów – przestaje być suchym zestawem dat z podręcznika, a staje się żywym, pulsującym emocjami dramatem. Książkę charakteryzuje dbałość o detale dzięki czemu opisy tradycji, mentalności i chińskiej architektury są niezwykle plastyczne. Pomimo sporej objętości, fabuła bardzo mnie wciągnęła, losy bohaterów autentycznie angażują. To monumentalna, mądra i doskonale napisana powieść. A ja zaczynam swoją przygodę z tym autorem.

„Ogień i powietrze” Johna Boyne’a to głębokie studium nad determinizmem traumy. Głównym wnioskiem płynącym z powieści jest fakt, że wyparcie bolesnej przeszłości i budowanie pozornego, idealnego życia to droga donikąd. Niewyleczone rany z dzieciństwa prędzej czy później zamanifestują się w dorosłości pod postacią autodestrukcji i emocjonalnego chłodu. Autor udowadnia, że człowiek nie ucieknie przed własną historią, dopóki nie podda jej surowej autorefleksji. • Konfrontacja z demonami młodości bywa bolesna i może zburzyć dotychczasowy porządek świata, ale jest jedynym sposobem na zrzucenie duszącego poczucia winy. Książka pokazuje, że wyzwolenie i prawdziwy spokój wymagają odwagi do zmierzenia się z własną kruchością oraz gotowości do przerwania międzypokoleniowego łańcucha lęków. To surowa, ale niosąca ostateczne oczyszczenie lekcja o ludzkiej psychice.

Czy można zamknąć kilkanaście wieków historii jednego z najpiękniejszych miast świata na tysiącu stron powieści? Edward Rutherfurd udowadnia, że tak. Jego „Paryż” to monumentalna, wielopokoleniowa saga, która porywa rozmachem i rzetelnością historyczną od pierwszej do ostatniej strony. Pisarz oddaje głos mieszkańcom Paryża. • Śledzimy losy kilku rodzin reprezentujących pełen przekrój społeczny: od dumnej arystokracji (de Cygne), przez zbuntowanych rewolucjonistów (Le Sourd) i przedsiębiorczą burżuazję (Blanchard), aż po ciężko pracujących robotników (Gascon) i żydowskich rzemieślników (Jacobowie). Ich miłości, zdrady, sukcesy i osobiste tragedie splatają się nierozerwalnie z wielką historią. • Wielkim plusem książki jest jej nieliniowa struktura. Autor nie prowadzi nas sucho od starożytności do współczesności. Punktem wyjścia czyni tętniącą życiem Belle Époque i budowę wieży Eiffla, skąd płynnie przenosi nas do średniowiecznego Paryża, w czasy rewolucji francuskiej czy pod niemiecką okupację. Dzięki temu zabiegowi powieść ani przez chwilę zbytnio się nie dłuży. Rutherfurd pisze z niezwykłą dbałością o detal. Opisy budowy wieży Eiffla, wielkiej przebudowy urbanistycznej barona Haussmanna czy mrocznych zakamarków przedmieść działają na wyobraźnię. Miasto żyje, oddycha i zmienia się na naszych oczach, będąc tak naprawdę głównym bohaterem tej opowieści. • To piękna, mądra i doskonale napisana książka o przetrwaniu, tożsamości i niezłomnym duchu Miasta Świateł. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom porządnej literatury historycznej!

„Głos góry” Yasunariego Kawabaty ukazuje piękno japońskiej melancholii oraz sztukę przemijania. Ta literatura najwyższej próby – subtelna i głęboko medytacyjna – zabiera nas w podróż do powojennej Japonii. Laureat Nagrody Nobla opowiada o starości, godzeniu się z nieuchronnym końcem i cichych dramatach rodzinnej codzienności. To piękna, ale i wymagająca lektura, zachwyca poetyckim językiem, niezwykłą wrażliwością psychologiczną oraz niespiesznym tempem, w którym każdy gest i słowo mają swoje znaczenie. Znajdujemy tu spokój i przestrzeń dla własnych refleksji, co pozwala głęboko zanurzyć się w świecie bohaterów.

Są książki, które się czyta, i są takie, w których człowiek całkowicie się zatapia. „Przymierze wody” Abrahama Verghese należy bezwzględnie do tej drugiej kategorii. To monumentalna, napisana z ogromnym rozmachem powieść, która udowadnia, że wielka literatura epicka wciąż ma się doskonale. • Największą siłą tej książki jest jej niesamowity, zmysłowy klimat. Autor pisze w sposób tak plastyczny, że podczas lektury niemal fizycznie odczuwa się zapachy, wilgoć powietrza i egzotyczny rytm świata, który wykreował. To proza, która wymaga od czytelnika niespieszności, ale w zamian oferuje absolutny zachwyt nad pięknem języka i precyzją konstrukcji świata przedstawionego. • Jako że autor jest lekarzem, w tekście wyraźnie czuć unikalne, humanistyczne spojrzenie na człowieka. Verghese z chirurgiczną wręcz precyzją, a jednocześnie z ogromną czułością i empatią, rozkłada na czynniki pierwsze ludzkie emocje, cierpienie, wiarę oraz skomplikowane więzi, które łączą nas z bliskimi. Wątki związane z nauką i medycyną są tu fascynujące i podane w sposób niezwykle przystępny, stanowiąc ogromną wartość dodaną tej historii. • Mimo imponującej objętości, ani przez moment nie czułam znużenia. To genialnie utkana, spójna i głęboka opowieść o determinacji, walce z przeznaczeniem i poszukiwaniu prawdy. • Książka totalna, która bawi, wzrusza, momentami łamie serce, ale ostatecznie przynosi ogromne pokrzepienie. • Dla mnie to jedna z najważniejszych i najp­iękn­iejs­zych­ lektur ostatnich lat. To literatura najwyższej próby.