To arcydzieło literatury egzystencjalnej, które w genialny sposób łączy realizm z duszną, kafkowską metaforą. Jej największą wartość postrzegam w ukazaniu przez autora syzyfowej natury ludzkiego życia. • Walka z nieustannie osypującym się piaskiem staje się tu uniwersalnym obrazem naszych codziennych zmagań i rutyny. Kōbō Abe stawia fundamentalne pytania o wolność i granice przystosowania, sugerując, że sens można odnaleźć nawet w skrajnym ograniczeniu. To lektura hipnotyzująca i niepokojąca, która zostaje w pamięci dzięki swojej unikalnej atmosferze osaczenia oraz głębokiej analizie psychologicznej człowieka postawionego w sytuacji bez wyjścia.