Paul Cleave stworzył kryminał w którym od początku wiemy, kto jest seryjnym mordercą, kto zabija kobiety w nowozelandzkim Christchurch. To, główny bohater Joe, który z tak naturalną swobodą opowiada nam o swoim niecodziennym zajęciu, że, aż wstyd przyznać, ale można zacząć mu kibicować. Oczywiście, to świadomy zabieg pisarski mający uśpić czytelniczą wrażliwość. • Joe bowiem to przeciętny obywatel, pracujący jako sprzątacz w komendzie miejscowej policji, troskliwie opiekujący się swoją upierdliwą matką, lubiący pogawędzić z kierowcą autobusu, kochający swoje dwie rybki w akwarium. Z drugiej strony to cyniczny, wyrachowany morderca, zabijający dla przyjemności i osobistej satysfakcji. Jest nieuchwytny, bo stara się nie popełnić błędu. • Joe orientuje się, że policja chce mu przypisać jeszcze jedno morderstwo, którego on nie dokonał. Widocznie ktoś go naśladuje, a Joe koniecznie chce się dowiedzieć kto. Jego ostrożność i perfekcjonizm zostają wystawione na próbę. • Przewrotność tego kryminału stanowi o jego sile przyciągania czytelniczego zainteresowania. Dobrze i szybko się go czyta, bo akcja jest wartka i trudna do przewidzenia. Czy natur dobra może pokonać mordercze instynkty? A może odwrotnie, to co złe w morderczej naturze zabije tlące się tam okruchy dobroci? Warto się przekonać osobiście sięgając po lekturę ,,Czyściciela".

Tilda za jeden euro nabywa zrujnowany dom w opuszczonej wiosce Botigalli na Sardynii. Chce go wyremontować, ale przede wszystkim ukryć się w nim przed bolesnymi wspomnieniami. Nie jest to jednak początek romantycznej historii. Wręcz przeciwnie. Ta powieść Very Buck to pełzający koszmar wydobywający się martwych, wydawałoby się murów opuszczonej wioski. • Jesienią 1982 roku w Botigalli doszło do straszliwej zbrodni, po której wieś opustoszała. Tilda dowiaduje się o tym od miejscowego dziennikarza Enzo, który od lat zajmuje się wyjaśnianiem tej tragedii. Enzo wie także, że wioska nie tak całkiem opustoszała. Podstarzały Silvo to ostatni mieszkaniec i zarazem świadek tragedii z 1982 roku. Jednak namówienie go do zwierzeń wydaje się zadaniem przerastającym Enzo. • Tilda nie chce zbytnio przejmować się przeszłością miejsca w którym zamieszkała, do czasu, aż nie zaczną wokół niej dziać się dziwne i coraz bardziej niepokojące rzeczy. • Konstrukcja książki Very Buck nie pozwala jednoznacznie przypisać do niej literackiego gatunku. Gdy zaczyna ziać grozą przypomina thriller, potem zamienia się w kryminalną zagadkę, by ostatecznie przybrać zabarwienie społeczno-obyczajowej refleksji. Dużo się dzieje w książce. Wielowarstwowa narracja nie pozwala zaczerpnąć oddechu. Dzięki wspomnieniom Franki czytelnik ma pewność, że w końcu dowie się, co takiego wydarzyło się w Botigalli. Czy będzie to miało wpływ na współczesne życie Tildy i jak zakończy się śledztwo Enza? Frapujące zagadki, które budują fabularne napięcie. I chociaż mam pewne wątpliwości co do wiarygodności powiązania wszystkich wątków, kupuję w całości historię ,,Mrocznego lata" i chętnie polecam jako lekturę na wakacyjne wieczory.

Rok 1979 w Irlandii Północnej nie należał do spokojnych. Zamachy Irlandzkiej Republikańskiej Armii i odwety Ulsterskich Sił Ochotniczych rozkręcały spiralę bezsensownej przemocy. W tym czasie na małej irlandzkiej wysepce pojawia się angielski malarz Lloyd szukający wśród wysokich klifów artystycznego natchnienia. Zaraz po nim przypływa francuski językoznawca Jean-Pierre Masson, który bada i stara się ocalić od zapomnienia zanikający język irlandzki. Tych dwoje, skonfliktowanych ze sobą przybyszów z zewnątrz, wzbudza żywe zainteresowanie mieszkańców wyspy, burząc ich odwieczny porządek rzeczy i zapowiadając nieuchronne zmiany. • Powieść Audrey Magee wydaje się w głębszym sensie być opowieścią o ucieczce. Każdy z głównych bohaterów przed czymś ucieka: J-P Masson przed traumami dzieciństwa, Lloyd przed niedocenieniem, Mairead przed wspomnieniami, James przed przeznaczeniem. Mała wyspa dla jednych może być ucieczką, dla innych więzieniem, nieskalaną nowoczesnością oazą lub miejscem bez przyszłości. • Nostalgiczna ta opowieść o życiu, które nieuchronnie i wbrew oczekiwaniom niektórych się zmienia. Nie jest to jednak spokojna narracja. Tłem zwykłego, szarego życia na wyspie są komunikaty o aktach przemocy w Ulsterze. Wyspiarski światek też kipi małymi zatargami, sprzecznościami, konfliktami. Czy ktokolwiek jest tu szczęśliwy? Warto samemu popłynąć na wyspę i osobiście się o tym przekonać.

Jak często zazdrościmy innym lepszego, bogatszego życia? Ile razy marzymy, żeby się z nimi zamienić na role? • Taki przypadek przytrafił się małżeństwu Karin i Kai. Przypadkowe spotkanie przez Karin dawnej, nomen omen, znienawidzonej koleżanki ze szkoły Iris Vilden, zaowocuje propozycją zamieszkania w jej luksusowej letniej rezydencji nad klifowym wybrzeżem. Dla Karin to niecodzienna sytuacja, żeby poczuć się trochę jak bogata właścicielka internetowej firmy. Wczucie się w rolę zaczyna wciągać, zwłaszcza, gdy trzeba udawać swój status majątkowy przed napraszającymi się sąsiadami z klifowej zatoczki. Nawet małomówny dotąd Kai dopasowuje się do nowej sytuacji. Gra wciąga jeszcze bardziej, gdy Karin zapoznaje poczytną autorkę swoich ulubionych powieści Hilmę Ekhult. Drobne kłamstewka rodzą następne i podstępnie oplatają zacieśniające się relacje międ­zysą­sied­zkie­. Co z tego może wyniknąć? Jak to się może skończyć? • Tu właśnie mam największy przytyk do autorki. Zakończenie, choć mocno przewidywalne, nie daje do końca jasnej odpowiedzi po co toczyła się ta cała dziwna farsa i kto nią tak na prawdę nakręcał. Mimo tego, lekturę książki uważam za całkiem interesującą. I to, co z niej wyniosłem, to przekonanie, że zamiast zazdrościć innym, powinniśmy bardziej doceniać dobre rzeczy, które ofiarowuje nam nasze, własne życie.

Mroczna i dzika ta opowieść... Wciąga jednak w swe nurty jak drapieżne fale wzburzonego oceanu. • Wyspa Shearwater, położona gdzieś między Tasmanią a Antarktydą, miała być nadzieją dla przyszłości. Tam bowiem utworzono podziemne magazyny w których naukowcy chcieli przechowywać nasiona roślin z całego świata. Wyspa jednak ginie na wskutek podnoszenia się poziomu morza. Opuścili ją naukowcy, została tylko jedna rodzina - ojciec Dominic z trójką nastoletnich dzieci: Raffem, Fen i Orly. Zamieszkują latarnię, opiekują się opuszczoną bazą i czekają na ostatni statek, który przypłynie za osiem tygodni. Tymczasem złowrogie morze wyrzuca na brzeg ciało kobiety, która wypadła z roztrzaskanej łodzi. Przeżyła dzięki pomocy mieszkańców Shearwater. Rowan, bo tak ma na imię kobieta, szuka swego zaginionego męża. Czy jednak mówi prawdę i dlaczego Dominic ostrzega dzieci, że nie można jej ufać? • Surowy klimat wyspy przenosi się na kartach powieści Charlotte McConaghy na relacje międzyludzkie. Więzi rodzinne pełne są niedomówień, zranień, głęboko skrywanych tajemnic. A jednak rodzina musi trzymać się razem, żeby przetrwać. W to wszystko wmiesza się Rowan, która też nie jest zbyt chętna do zwierzeń. Jej pojawienie się wywołuje jednak zamieszanie w relacjach ojca z dziećmi. Obudzi tęsknotę za kobiecą troskliwością, czułością i miłością. Czy na tej skazanej za zagładę wyspie jest jeszcze promień nadziei na lepsze jutro? • Dla mnie mroczność książki była magnesem, który ciągnął mnie ku wyspie. Chciałem być tam razem z jej bohaterami. Nie przestraszyły mnie fale, dotkliwe zimno, deszcze i wichury. Nie przestraszył mnie mroczny labirynt podziemnej bazy. Chciałbym się cieszyć nadzieją Orlyego na uratowanie nasion, posłuchać gry na skrzypcach Raffa i opiekować się fokami wraz z Fen. Chciałbym pocieszyć Dominica, że będzie dobrze... Wkrótce przypłynie statek... Tylko czy jego przybycie rozwiąże wszystkie problemy? Czy można ułożyć sobie nowe życie poza wyspą?